କୋଶଲି କବିତା

ଦେହେ ନେ ଥିବା ତକ୍ ଜୀବନ୍

 କହୁଁଥିସୁଁ ସବ୍ କେ ମର୍ ମର୍

 ଯେବେ ଲିଭି ଯାଏସି ଜୀବନର୍ ସଏଲ୍ତା

 ହେଇ ଜାଇସି ଦିନେ ଆପଣା ବି ପର୍।

ଜୀବନ୍ ଦୀପ୍ ଯେ କେତେବେଳେ ଲିଭ୍ ବା  

 ଆଘ୍ ନୁ କିଏ ପାର୍ବା କହି,

 ଜୀବନ୍ ଥିବା ବେଳେ ସୁଖେ ଦୁଃଖେ ରହେମା

 ସ୍ନେହେ, ସମ୍ମାନ୍ ସବ୍ କୁ ଦେଇ।

ମୋହ ମାୟା ତ ସଂସାରେ ଭରିଛେ 

ଭରିଛେ କୁସଂସ୍କାର୍ ,

କେତେବେଳେ ମନ୍ କେନ୍ ଆଡେ ଯିବା

ଇଟା ପରେ ମାୟା ସଂସାର୍।

ଇ ଜୀବନ୍ ନେ ସବୁ ନିଜର୍ ନିଜର୍ ଲାଗ୍ସନ୍

ସତେ ନେଇ ଥାଆନ୍ କେବେ,

ବୁଆ ,ମା,ବନ୍ଧୁ,ପରିଜନ୍ ସାଙ୍ଗେ

ରହି ଥିସନ୍ ସୁଖେ ଦୁଃଖେ।

ଦିନ୍ ଯାଉ ଯାଉ ଜିବନ୍ ଛାଡ଼ି ଗଲେ

ଦିନେ ଅଧେ କାନ୍ଦ୍ ବେ କଇଁ କଇଁ,

ମାଏଜି କାନ୍ଦୁଥିବା ଗୁଣ୍ଡଳି ଗୁଣ୍ଡଲି

ମା' କାନ୍ଦ୍ ବା ମୁଡେ ହାତ୍ ଦେଇ।

ଝି' କାନ୍ଦୁଥିବା ବାପା ଗୋ,,

 ଦେଖି ଆସ ମୋର୍ ହାଲ୍,

 ବାପର୍ ମଲା ମୁହେଁ ଜୁଏ ଦେଇ କରି

 ପୋ' କାଟି ହେବା ମୁଡ଼ର୍ ବାଲ୍।

ବନ୍ଧୁ ପରିଜନ୍ ଦଶା ଦିନେ ଆଏବେ

ବସି କରି ଖାଏବେ ଭୋଜି,

ଖାଇ ସରିଗଲେ କେନେ କିଏ ଯିବା

ବୁଲୁଥିମୁଁ ଖୋଜି ଖୋଜି।

ଇଟା ପରେ ମାୟା ସଂସାର୍ ରେ ଭାଇ

ସଂସାର୍ ନେ ଥିବା ତକ୍ ଜୀବନ୍,

ଜେନ୍ତା କରମ୍ ସବୁ କରି ଥିଲେ ବି ତ..

କପାଳେ ଲେଖାଅଛେ ମରନ୍।