କ୍ଳାନ୍ତ ଗୋଧୂଳି

କ୍ଲାନ୍ତ ଗୋଧୂଳି ମୁଁ ବୟସେ ଶିଉଳି

ଭାଙ୍ଗିଯାଇନାହିଁ କେବେ

କବିତା ଲେଖିବା ନିଶା ଓ ପେଶାରେ

ଆନମନା ହୁଏ ଯେବେ ।

ତୁମ ଚକା ଚକା ଆଖି ନିଏ ମତେ ଡାକି

ଅପରାହ୍ନେ ସାୟାହ୍ନ ଭାବେ

ଦୁନିଆଁ ଦାଣ୍ଡରେ କେହି ନାହିଁ ହରି ତୁମ

ସମ ସରି ଏବେ ଏବେ ।

ଜୀବ ଯିବା ବେଳେ ତୁମ ନାମ ଗାଇ ଗାଇ

ସ୍ବର୍ଗଦ୍ୱାର ଯିବି ତେବେ

ବୟସ କୃଷ୍ଣଚୁଡାରେ ଅନେକ ସ୍ମୃତି ପକ୍ଷୀ

ତୁମେ ଏକା ମୋ ଦଦରା ନାବେ ।

ପାଶେ ପାଶେ ରହି ବାଟ ନିଅ କଢେଇ ପ୍ରଭୁ

ବାଟବଣା ହୁଏ ଯେବେ

ତୁମ ଦୟା କରୁଣା ଅଜାଚିତ ସ୍ନେହ ପ୍ରେମ

ମୋ ଜୀବନ ସଉଦା ଭାବେ ।

ଭାବ ଭକତି ଛଡା ତୁଳସୀ ଚନ୍ଦନ ଅଗରୁ

କସ୍ତୁରୀ ଦେବି ଭାବେ ଯେବେ

ମୋ ମନ ଅଗଣା ମହକି ଉଠଇ ପ୍ରେମରେ

କି ଦେଇପାରିବି ତୁମକୁ ଏବେ ।

ମରିଗଲା ପରେ ସରଗ ଦୁଆରେ ଉଭା ହେଲେ

ମୋକ୍ଷ ମିଳିଯିବ ମତେ ଭାବେ

ତୁମେ ତ ଦୁଃଖୀର ତୁମେ ବି ସୁଖିର ନାଥ

ଅରକ୍ଷ ରକ୍ଷକ ଏ ଭବେ ।