କଳାମାଣିକ

ବାଙ୍କ ଚାହାଣୀରେ କରେ କୁହୁକ

ଗୋପ କଟକରେ କେତେ ନାଟ କରେ

ଦେଖିଛ କେ ତା'ର ଛଇ ଛଟକ ।

ମୟୂରଚୂଳିଆ କଦମ୍ବ ମୂଳିଆ

ଦରଶନେ ହୁଏ ନେତ୍ର ଅଟକ ।।

ମୂରଲୀ ବଜାଇ ଚିତ୍ତକୁ ମଜ୍ଜାଇ

ରାଧା ରାଧା ବୋଲି ଛାଡଇ ଡାକ ।

ତ୍ରିଭଙ୍ଗୀ ଠାଣିରେ ଯମୁନା କୂଳରେ

କଦମ୍ବ ମୂଳରେ ରହିଛି ଦେଖ ।।

ସେ ରାଧାମୋହନ ଗୋପ ଗାଈ ମନ

ମୋହିଲା ବଂଶୀରେ କରି କୁହୁକ ।

ଭାବ ବିନୋଦିଆ ଲଗାଇଲା ଭାବ

ହରିଲା ଗୋପୀଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ବିବେକ ।।

ବାଙ୍କ ଚାହାଣୀରେ ଅଛି କି କୁହୁକ

ଦେଖିଲେ ନ ପଡେ ନେତ୍ର ପଲକ ।

ଗୋପି ଚୋରାଇଲେ ମନକୁ ତାହାର

ମନ ତା'ର ନାହିଁ ମନରେ ରଖ ।।

ପୂତନା ପରାଣ ଶୋଷିଥିଲା ଯେବେ

ସ୍ତନ ପାନ କଲା ଶିଶୁ ବାଳକ ।

ଅଘା ବକା ଶକଟା କଂସ ମାରିଲା

ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ତୋଳି ରଖିଲା ଟେକ ।।

ଲୀଳା ବିନୋଦିଆ କଲା କେତେ ଲୀଳା

ମାୟାରେ ସୃଜିଲା ଗୋପ ବାଳକ ।

ଧେନୁ ବତ୍ସା ବାଙ୍କଚୂଳିଆ ସୃଜିଲା

ବ୍ରହ୍ମା ତାକୁ କଲେ ସ୍ତୁତି ଅନେକ ।।

ଧରମର ହାନି ଯେବେ ଯେବେ ହୁଏ

ଧରାରେ ଜନମି ସୃଷ୍ଟି ଚାଳକ ।

ଦୁୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ବିନାଶି ସନ୍ଥ ଜନ ପାଳି

ସଦା ସେ ହୁଅଇ ଧର୍ମ ରକ୍ଷକ ।।

ମିତ୍ର ଅରି କେହି ନାହାନ୍ତି ତାହାର

ସଭିଙ୍କର ସେହି ମୁକ୍ତି ଦାୟକ ।

ମଧୁର ସେ ନିଜେ ମଧୁର ତା' ନାମ

ଜନମ କରମ ଦିବ୍ଯ ତାରକ ।।

ସେ କଳାମାଣିକ ବାଙ୍କ ଚାହାଣୀକୁ

ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିପଥେ ଟିକେ ନିରେଖ ।

ଭଣେ ନିରଞ୍ଜନ ତୁଟିବ ଅଜ୍ଞାନ

ଭଜ ନାମ ଯିବ ସଂସାର ଦୁଃଖ ।।