କଳା ମେଘ ଦେଖି ନାଚେ ମୟୂର

ବହୁ ଅଛି ସୁଲୁ ସୁଲୁ ପବନ

କୋମଳ ପଲ୍ଲବେ ଶୋହୁଛି ବନ ।

ପ୍ରକୃତି ରାଣୀ ଯେ ସୁଷମା ଭରା

ଧରିଛି ଶ୍ୟାମଳ କାନ୍ତି ମଞ୍ଜୁଳା ।

ସହଜେ ବରଷା କାଳ ଆଗତ

ପୁଲକିତ ହୋଇ ମୟୂର ନୃତ୍ୟ ।

ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି ମନ ଖୁସି ରେ

କଳା ମେଘ ମାଳା ଆକାଶ କୋଳେ ।

ଖେଳି ଖେଳି ନିତି ଭାସି ବୁଲଇ

ବରଷା ଆଗମ ସୂଚନା ପାଇ ।

ଆକାଶ ରେ କଳା ମେଘ କୁ ଚାହିଁ

ମୟୂର ନାଚଇ ପୁଚ୍ଛ ମେଲlଇ ।

ରହି ରହି ଶୁଭେ ଅସନୀ ସ୍ଵନ

କଦମ୍ବ ସୁଗନ୍ଧେ ମହକେ ବନ ।

ନୀଳ ନଭେ କଳା କାଦମ୍ବିନୀ ର

ଦେଖି ଭାଳେ ନିଶ୍ଚେ ବର୍ଷିବ ନୀର ।

ଚପଳା ର ଚିକି ମିକି ଆଲୋକେ

କେକା ରବ ରଚି ଚାରୁ ମୟୁଖେ ।

ଷଡ଼ଜ ସ୍ୱର ରେ ଗାଇ ସେ ଗୀତ

ମନ ମଉଜ ରେ କରଇ ନୃତ୍ୟ ।

ସୁନୀଳ ଗ୍ରିବା କୁ ହଲାଇ ଧୀରେ

ସୁମଞ୍ଜୁଳ ଚୂଳ ଦୋଳାଇ ଶିରେ ।

ଛନ ଛନ ମନେ କଳlପ ଟେକି

ସୁଢ଼ଳ ନୟନେ ଜୀମୂତ ଦେଖି ।

କଳା ମେଘୁ କିବା ଝରିବ ମୋତି

କେକା ରଵ ରଚି ଉଠଇ ମାତି ।

କଳା ମେଘ ଦେଖି ନାଚେ ମୟୂର 

କମନୀୟ ପୁଚ୍ଛ ଦିଶେ ମଧୁର ।

ମଧୁର ମୂର୍ଚ୍ଛନା ଭରା ଆଳାପେ

ମୟୂର ନର୍ତ୍ତନ ଭଙ୍ଗୀ କି ରୂପେ ।

ଶୋଭା ପାଏ ଏହି ବରଷା କାଳେ

ଘନ ଘନ ଘନ ସଲିଳ ଢାଳେ ।

ଦମ୍ଭଳି ଆରବେ ଭଳି କି ଭଳି

ଦମ୍ଭେ ଲମ୍ଫ ତୋଳି ନାଚେ ବରହୀ ।

ସତେ କିବା ମେଘ ର ନିରlଜନା

ପୁଚ୍ଛ ଶିଖା ଟେକି କରଇ ନାନା ।

କହଇ ମେଘ କୁ ଅତି ଆଦରେ

ଜଳ ଦିଅ ପ୍ରାଣୀ ତୃଷା ନାଶ ରେ ।

ମେଘ ଆଗମନେ ଅତି ସନ୍ତୋଷ

କଳା ମେଘ ଦେଖି କରଇ ନୃତ୍ୟ ।