ଖୋଜୁଛି ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ

ଖିଆଲି ଝଡ଼ରେ , ନୀଳ ଆକାଶରେ 

ନାଚିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ମୋ ମନରେ 

ବୁଲିଯିବା ପାଇଁ ଜହ୍ନ ରାଇଜକୁ ବଳିଛି 

ମୋର ମନ ଭାବନାରେ ।

ଆହେ ସବୁ ପ୍ରବାଦ ପୁରୁଷ ତୁମ ଅନୁଭବେ

ସତ୍ୟ ସ୍ୱର ହୁଏ ପ୍ରତିଧ୍ବନିତ 

ମଣିଷ ମଧ୍ୟେ ମାନବୀୟ ପ୍ରୀତି, ଜୀବନ ଚିନ୍ତା 

ଓ ସତ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରୀତି ହୁଏ ଜାତ ।

ପ୍ରେମ ସାଗରର ବେଳାଭୂମିକୁ ଛାଡି

ଯୁଦ୍ଧର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଖୋଜୁଛି ଯିଏ ,

ସେ କାହୁଁ ବୁଝିବ ପ୍ରେମ ଶାନ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ,

ସ୍ୱାର୍ଥ ରଙ୍ଗେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଛି ଯିଏ ।

ପଢିଥିଲି ମୁଁ ଉଦୟନାଥ ଷଡ଼ଙ୍ଗୀଙ୍କ

ଟମ କକାଙ୍କ କୁଟୀର

ପଢିଥିଲି କ୍ରୀତଦାସଟିଏ ଘରରୁ ଯାଏ

ବୁହା ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଘର ।

ଦେଇଛି ଲେଖି ପରା ସିଏ ମାନିବାକୁ

ସଦା ହୁକୁମ ମାଲିକର

କଥା ରହିଛି, ଦାସ ନିଜ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି 

ରହିବ ଅଧୀନେ ମାଲିକର ।

ମାଲିକଙ୍କ ଲାଲ ଆଖି, ଭୋକିଲା ପେଟକୁ 

ଚାବୁକ ପ୍ରହାର

ରକ୍ତ ମଧ୍ୟେ ଅଛି କି ଫରକ କାହିଁକି ପୃଥକ 

ଦାସ ଓ ମାଲିକର ।

ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଲା ସେଇ ଯୁଗ, ଆସିଗଲା

ପୁଞ୍ଜିବାଦ ସଂସାରରେ

ଶ୍ରମିକ କୃଷକ ଶ୍ରମରୂପୀ ରକତକୁ ଶୋଷି

ଚାଲିଲା ପୁଞ୍ଜିପତି ସହଜରେ ।

ଝୁଣି ଝୁଣି ଖାଏ କାହିଁକି ଏଇ ମଣିଷ,

ଏତେ ଅଟେ ସ୍ୱାର୍ଥପର

ଧର୍ମର ନାଁରେ ଅଧର୍ମ କରନ୍ତି ସତେ

ବଦଳି  ଯାଇଛି କି ମଣିଷ ।

ଅବନତି ପଥେ ଯାଆନ୍ତି ଆଗେଇ

ବଦଳି ଯାଇଛି ମଣିଷ 

ଭୁଲି ପରମ୍ପରା, ଉପରେ କରନ୍ତି ଭକ୍ତି

ବଦଳି ଯାଇଛି ମଣିଷ ।

ପ୍ରସାଧନେ ବିଳାସବ୍ୟସନେ ସମୟ

କଟାଏ ଏଇ ମଣିଷ

ପୁଞ୍ଜିବାଦୀ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ପରା

ବଦଳି ଯାଇଛି ମଣିଷ ।

ସରବେ ଜାଣିଛେ ସବୁଦିନ ନରହିବ

ରୂପକାନ୍ତି ଦେହର ସାମର୍ଥ୍ୟ 

ସମୟର କରାଳ ଗର୍ଭେ କାଳଚକ୍ର ପେଷି

ସବୁ କରିଦେବ ବ୍ୟର୍ଥ ।

ସରବେ ଜାଣିଛେ, ନରହିବ ତ ଦେହର ସୁଖ, 

ଦୁଃଖର ଆଳୟ

ଯାହାର ଜନମ ଅଛି ତାହାର ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପୀଡା 

ମରଣ ନିଶ୍ଚୟ ।

ସତ୍ୟକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରି ଓ ସଫଳତା ପାଇଁ

ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇବାନି

ନିଷ୍ଠାର ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ପର ନିନ୍ଦା,

ପର ଧନ ପ୍ରତି ଲୋଭଗ୍ରସ୍ତ ହେବାନି ।

ହେ ଦିବ୍ୟଦୃଷ୍ଟି ସମ୍ପନ୍ନ ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର 

ଯେତେ ଥିଲ ପୂଜକ 

ଖୋଜୁଛି ଆପଣମାନଙ୍କୁ, ଧୂପ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ 

କରିବି ମୁଁ ନତମସ୍ତକ ।