କହଇ ମନ ଆରେ ମୋ ବୋଲ କର

କହଇ ମନ ଆରେ ମୋ ବୋଲ କର

ହୁଡ଼ିଲେ ପଥ ତୁହି ଦୁଃଖ ଅପାର ।

ତୋହର ପ୍ରତି କର୍ମେ ମିତଟେ ମୁହିଁ

ସାରା ଜୀବନ ତୋର ସାଥିରେ ରହି ।

ସୂଚାଏ ଭଲମନ୍ଦ ସମୟ ଦେଖି

ନ ପାରୁ ଯେତେବେଳେ ତାକୁ ପରଖି ।

ମୁଁ ତୋର ବୁଦ୍ଧି ବଳ ସାହସ ଶକ୍ତି

ଚଳିଲେ ବିପଦରୁ ପାଇବୁ ମୁକ୍ତି ।

ଆନ ବୁଦ୍ଧିରେ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ିବୁ ଯେବେ

ପଲଟି ପଡ଼ି ଜ୍ଞାନ ହାରିବୁ ତେବେ ।

ଥଟ୍ଟାତାମସା କରି ହସିବେ ଜନ

ନିରିବୁଦ୍ଧିଆର ଏପରି ଜୀବନ ।

ସୁଖ ଶାନ୍ତି ଯେତେକ ଯିବ ଦୂରେଇ

ବିକଳରେ ରୋଦନ କରିବୁ ତୁହି ।

ବିଭୁପ୍ରୀତି ଜୀବନେ ଲଭିବୁ ନାହିଁ

ଜନମ ତୋର କେବେ ସାର୍ଥକ ନୋହି ।

ଜନତା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସେବାରେ ଲାଗ

ସେଥୁ ପରମ ତୃପ୍ତି ମିଳିବ ଆଗ ।

ସତ୍ଯ ଧରମ ପଥେ ଆଗେଇ ନିତି

କରମ ସାଧନରେ ରଖୁଥା' ମତି ।

ଆପଣାପଣେ ଆନ ହୃଦୟ ଛନ୍ଦି

ତାହାରି ଭିତରେ ତୁ ହୋଇଯା' ବନ୍ଦୀ ।

ମୋର ମୋର ଯାହାକୁ ବୋଲୁଛୁ ତୁହି

ପଥକୁ ସଖା ହେବେ କେବେ କି ସେହି ?

ଜଣେ ହୋଇଲେ ଖଣ୍ଟ ଆନ ଗାରିମା

ଭୁଲାଇ ନେବେ ତୋତେ ସୁପଥ ସୀମା ।

ଦାରା ତନୟ ଧନ କେ ନୁହେଁ କା'ର

ସକଳ ଛାଡ଼ି ତୁହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧର ।

ସେହି ତୋର ଜୀବର ପରମ ଗତି

ତାଙ୍କରି କର୍ମେ ଲାଗି ହେବୁ ମୁକତି ।