କେମିତି ଏ ଦ୍ବିବିିିଧା

ଅବିଶ୍ୱାସର କୁହୁଡି, ସନ୍ଦେହର କୁହେଳି

ଆଚ୍ଛନ୍ନରେ ମୁଁ

ଗଳାହାର ଫାଶୀଫନ୍ଦା କହିିିବି କାହାକୁ 

ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ,

ଅସହ୍ୟ କାହିଁକି ଲାଗେ ନିତିଦିନ ନିିନ୍ଦା

କେମିତି ଏ ଦ୍ବିବିିିଧା !

ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ଆଗ୍ରହ,

ଅତୀତକୁ ନ ଛାଡିବା ର ମୋହ 

ପୁୁଣି ଅନେକ ଅମୂଲ୍ୟ ମୂହୁର୍ତ୍ତର ବିିଶ୍ଳେଷଣ ରେ ଲୁୁହ 

ଜୀବନ ପଥେ ଏଈତ ବାଧା 

 କେମିତି ଏ ଦ୍ବିବିିିଧା !

ଉଡ଼ିିିବାକୁ ଆକାଶରେ ଡେଣା କିଏ ଦିିଏ

କିିିଏ କହେ ତୋ ଜୀବନ ପଞ୍ଜୁରୀ ରେ ବନ୍ଧା

ପଞ୍ଜୁରୀରେ ଶ୍ବାସ ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଲାଣିି ମୋର

ଉଡ଼ିବା ବି ଅଧାକାଶେ ରହିଅଛି ଅଧା

ଗୋଟେ ପଟେ ଡେଣା ମେଲି ଉଡ଼ିବାର ସୁୁଖ,

ଆରପଟେ ମମତା ର ପଟି ନେତ୍ରେ ବନ୍ଧା

 କେମିତି ଏ ଦ୍ବିବିିିଧା !

ଓଠ କହେ ନାହିଁ ଯଦି କହିଦିଏ ଆଖି

କହିଦିଏ ଆଖି ଲୁହ ଯାହା ଥାଏ ବାକି

ସ୍ବାର୍ଥ ଭାବ ମନେ ରଖି ମମତା କେ ପାରେ ଦେଖି

ପ୍ରେମ ଦେଖେ ନାହିଁ ତାର ପଥେ କେତେ ବାଧା 

କେମିତି ଏ ଦ୍ବିବିିିଧା !

ଭଜେ କାହ୍ନାନାମ ମନେ ମୀରା ଭାବ ବହି

ଭକ୍ତି ଭାବେ ପୂୂୂଜେ ନିିତି ପ୍ରେମ ଚାହେଁ ନାହିଁ

ଭାବ ବହେ କୂଳ ଲଙ୍ଘି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ର ବନ୍ଧ ଭାଙ୍ଗି, 

ପିିିିଇଗଲି ବିଷ ଯେତେ ସହିଗଲି ନିନ୍ଦା

ଚିିିନ୍ତା କରେ ଚାଲିଯିବି ତା' ଠୁ ବହୁ ଦୂୂର

 ହେଲେ ମୋ ମନ ତ ଭକ୍ତି ଶିକୁଳିରେ ବନ୍ଧା

କେମିତି ଏ ଦ୍ବିବିିିଧା !