କବି ମାଳ ମାଳ କବିତା ପ୍ରବଳ

ସାହିତ୍ୟ ନୁହେଁ କେବେ ଖାଲି 

ଏକ ଫେସନ

ନେବାକୁ କିଛି କିଛି ସାହିତ୍ୟିକ 

ମାନ ସନମାନ |୧|

କରାଇ ନିଜ ନିଜ ମଧ୍ୟେ ଏକ 

ଏକ ସଂଗଠନ

ଶୁଣିବାକୁ କା'ର ମୁଖୁ ଭିନ୍ନ ମଧୁର 

ବାଣୀର ସ୍ୱନ |୨|

ସାହିତ୍ୟ ହେଉଛି ନିଭୃତ ମନର 

ମଧୁର କଥା,

ସଦା ସମାଜର ଘଟିବା ଜୀଵନ 

ଧାରାର ଗାଥା |୩|

ସାହିତ୍ୟ ନୂହେଁ କେବେ ଏକ 

ଵାତୁଳର ଭାଷା,

ସମାଜରେ ନୂତନତା ଆଣିବାର 

ତ ଏକ ତୃଷା |୪|

ସାହିତ୍ୟ ସର୍ବଦା ଅଟେ ଜୀଵନ 

ଯମୁନାର ଧାର

ସମର୍ପଣ ମନୋଭାଵରେ ଏକ 

ଶାଶ୍ୱତ ଭାବର |୫|

ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାଵ ହୁଏ ସ୍ଥାନ  

କାଳ ପାତ୍ର ନେଇ,

ସାହିତ୍ୟେ ଵିରାଜଇ ମଣିଷର 

ହୃଦୟକୁ ନେଇ |୬|

ଅନନ୍ତ ମନର ଭାବନା ଅଟେ 

ତ କବିର କଳ୍ପନା 

ଚେତନାର ଚୌହଦୀ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ 

କଲେ ସାଧନା |୭|

ଭାବନା ମାଧ୍ୟମେ ହୁଏ କୌଣସି 

ଭାଷାର ଉନ୍ନତି 

ସ୍ଵାର୍ଥ ନଛାଡିଲେ କୁହ ଉନ୍ନତି 

ହୋଇବ କେମିତି |୮|

ଯିଏ ଯେମିତି ଲେଖୁ, ଭାବନା 

ହୁଏ ଉଦବେଳିତ 

ଭାବନାର ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟରେ ଭାଷା 

ହୁଏ ତ ପ୍ରବାହିତ |୯|

ସାହିତ୍ୟ ହେବ ଉଦ୍ଭାସିତ, କବି 

ହେଲେ ମାଳ ମାଳ

ଶବ୍ଦ ଜ୍ଞାନକୁ ଦେଲେ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ,

ସାହିତ୍ୟ ନହେବ ଦୁର୍ବଳ |୧୦|

ଯେତେ ଚାହଁ, କରିଲେ ଏକ 

ଏକ ସାହିତ୍ୟ ସଂଗଠନ

କବିତା ଗପ ପ୍ରବନ୍ଧ ପ୍ରବଳ, 

ଭାଷା ହେବନି ହୀନିମାନ |୧୧|

କିନ୍ତୁ ମାନପତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲେ 

ହୋଇଲେ ଛନ୍ଦାୟିତ

ସେଇ ଇତିହାସେ ନରହିବ 

ହେଉ ଯେତେ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧିତ |୧୨|

ମନେ ରଖିବ ଯେତେ ସାହିତ୍ୟିକ 

ନିଜ ସୁବିଚାରରେ

ନଥାଏ ଖରାପ ସମୟ, ସବୁ ସ୍ଥାନେ 

ସବୁ ସମୟରେ |୧୩|

ଜନମ ଲଭିଥିବା ଶିଶୁ ସମୟ 

ସହିତ ତ ଶିଖି ଥାଏ

ମାନପତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲେ ଛନ୍ଦାୟିତ 

ମଣିଷ ବଦଳି ଯାଏ |୧୪|