କାନ୍ଦେ ବାହାନଗା

ହେ ଲୌହ ଦାନବ ଏହି କି ସ୍ୱଭାବ 

ଛାତି ଫଟା ଦୁଃଖ ଦେଇ, 

କରୁଣ ଚିତ୍କାର ପଡ଼େ ହାହାକାର 

କେଉଁ ଯଶ ଯିବ ପାଇ ।

କରୁଣ କାହାଣୀ ବିକଳ ଚାହାଣି 

ହୃଦୟ ବିଦାରେ ଦେଖି, 

ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ କାଳ କରେ ହାସ୍ୟ 

ଆର୍ତ୍ତନାଦ ତାର ସାକ୍ଷୀ ।

ରକ୍ତ ଜୁଡ଼ୁବୁଡ଼ୁ ପାଟି ବନେ ଜାଡ଼ୁ 

ଶରୀର ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଅଙ୍ଗ,  

କୁଢ଼ କୁଢ଼ ଶବ ଆତ୍ମୀୟ ଅଭାବ 

ଚିରନିଦ୍ରା ସାଥି ସାଙ୍ଗ ।

ଛାତି ଯାଏ ଥରି କୋହ ଦେହେ ଭରି 

ଧନ୍ୟ ତୁମ ସେବା ପଣ, 

ବାହାନଗାବାସୀ ଅପୂର୍ବ ସାହସୀ 

ମାନବ ସେବାର ଗୁଣ ।

ସେବା ମନୋବୃତ୍ତି ରକତର ପ୍ରୀତି 

ଜୀବନ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ, 

ମନ ହୃଦୟରେ କୃତଜ୍ଞତା ଭରେ 

ସେବାକାରୀ ତୁମେ ଧନ୍ୟ ।

କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ହେଳା ବୁଡିଗଲା ଭେଳା 

ଭାଙ୍ଗିଦେଲା କେତେ ଘର, 

ଅକାଳ ବିୟୋଗ ଅଶୁଭର ଯୋଗ 

ଆଖିରେ ଲୋତକ ଧାର ।

ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଜ୍ଞାନ ଦିଏ ବହୁ ଜ୍ଞାନ 

ମାନବ ହିତରେ ସଦା, 

ଛୋଟ ଭୁଲ ପାଇଁ ରହିଥାଏ ଚାହିଁ 

କରିଦେବ ସବୁ ପଦା ।