କାଳିଆ ଚୁଲିରେ ପଶିଲା ପାଣି

କାଳିଆ ଠାକୁର ହୁନ୍ଦର ନାଗର 

କାଳେ ନଗଲା ତୋ ରୀତି ।

ଯୁଗେ ଯୁଗେ ତୁହି ନାରୀ ଚିତ୍ତ ଚୋର

ନାରୀ ମରା ତୋର ନିତି ।।

ସତ୍ୟ ଯୁଗେ ତୁହି ବାମନ ହୋଇଲୁ

କାଟିଲୁ ବୈଷ୍ଣବ ଚିତା ।

ବୈକୁଣ୍ଠେ ରହିଲେ ଝୁରି ଝୁରି ତୋତେ

କମଳା,ସିନ୍ଧୁ ଦୁହିତା ।।

ତ୍ରେତୟା ଯୁଗରେ କେତେ କଷ୍ଟ ଦେଲୁ

କାନ୍ଦିଲେ ଜାନକୀ ମାତା ।

ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମେ ବସୁଧା ଫାଟିଲା

ମାଆ ଥିଲେ ସମର୍ପିତା ।।

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ରାସ କେଳି କଲୁ

ମୋହିଲୁ ବରଜ ନାରୀ ।

ଗୋପୀନାଥ କୁଟେ ଗୋକୁଳ ଛାଡିଲୁ

ଗୋପୀଙ୍କୁ ଅନାଥ କରି ।।

ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏବେ ଲୀଳା କରୁଅଛୁ

ଭକତ ବତ୍ସଳ ହରି ।

ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଶିରି ମନ୍ଦିର ମାଲିକ

ତୋହର ନିଜର ନାରୀ ।।

ରଥ ଯାତରାରେ ଭକତେ ମିଳିଲୁ

ସଙ୍ଗେ ନେଲୁ ଭଗ୍ନୀ ଭାଈ ।

ନିଜର ନାରୀକୁ ସଙ୍ଗରେ ନେବାକୁ

ତୋ ମନ ବଳିଲା ନାହିଁ ।।

ଚାହାଣି ମଣ୍ଡପେ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ମାଆ

ଏକଥା ହୁଅନ୍ତି ଭାଳି ।

ରୋଷ ଭର ହୋଇ ଶିରୀମନ୍ଦିରରେ

କବାଟ ଦେଲେଣି କିଳି ।।

ବଳିଆ ଭାଈକୁ ଧରି ତୁ ଫରିବୁ

ସାଥେ ସୁଭଦ୍ରା ଭଉଣୀ ।

ସିଂହଦ୍ୱାରେ ତୋର କୋଳପ ଲାଗିଛି

ଚୁଲିରେ ପଶିଛି ପାଣି ।।

ଭକ୍ତ ବତ୍ସଳିଆ ଗୁଣ୍ଡିଚା ବାଡ଼ିରେ

ଖାଉଛୁ ଅବଢ଼ା ଡାଲି ।

ଭକତିଆ ପ୍ରେମ ରଙ୍ଗ ଛାଡ଼ିଯିବ

ଭକତେ ମାରିବେ ତାଳି ।।