ଜଟାୟୁର ଶେଷଇଛା

ସାତ ଦିନରେ ମୁଁ ଜନମ ହେଇଚି

ସାତ ଦିନରେ ମୁଁ ମରିବି,

ସାତ ଦ୍ବିପାମହୀ ଛାଡିବା ପୂର୍ବରୁ

ସାତ ଦିନ କଥା କହିବି ।

ପୁଅ ବୋହୁ, ଝିଅ ଜ୍ୱାଇଁ, ଧର୍ମପତ୍ନୀ

ଧର୍ମ, କର୍ମ ଘେନି ସାତ,

ସବୁଠୁ ବିଶ୍ୱାସ ତୁଟିଗଲାପରେ

ଲୋଡ଼ା ନଥାଏ କା' ସାଥ ।

ସାଙ୍ଗ ସାଥି ଆଉ ସଖା ସହୋଦର

ସମାଜର ସବୁ ଜନ,

ହାରିଯାଇଥିବା ଜଟାୟୁର କଥା

ବୁଝିବାକୁ ନିବେଦନ ।

ଭିକ୍ଷା ଛଳେ ସୀତା ହରଣେ, ରାବଣ

ଜଟାୟୁ ଓଗାଳେ ପଥ,

ହାରି ଦୁଇ ପକ୍ଷ ବଂଚିବା ସାପେକ୍ଷ

'ରାମେ ' କହି ହେଲେ ହତ ।

ଆଜି ଯିବ ଚାଲି, ଆରମ୍ଭିବି କାଲି

ମୋ ସାତ ଦିନର କଥା,

କେହି 'ରାମ' ରୂପେ ବୁଝିବେ ନିଶ୍ଚୟ

ଜଟାୟୁର ଶେଷଇଛା ।

କଥା ବେଦନାର, ମୋର ଅନ୍ତଃଶ୍ୱର

ବୁଝ ସବୁ ପୁଅଝିଅ,

"ପିତା -ଧର୍ମ "କଥା ନବୁଝି ଚଳିଲେ

ଅଭିଶାପେ ନଷ୍ଟ ହୁଅ ।

ବୁଝି ନପାରିଲେ, ଜନମ ତ ବୃଥା

ଯଶ ଗୁଣ ବୃଥା ହବ,

ସାତ ଦିନପରେ ମୋକଥା ନଥିବ

ପ୍ରତିଧ୍ୱନୀ ଶୁଭୁଥିବ ।