ଜୀବନ

ଜୀବନଟା ମୋର ଗୋଟେକପ ଚାହା

    ଦୁଇ ଷୋଡ଼କା ରେ ସରେ

ସେ ଚାହା ଯେବେ ଥଣ୍ଡା ହେଇଯାଏ

  ଆଶା ନିରାଶା ରେ ମରେ ।

ଜୀବନଟା ପରା ମାଟିର ପିଣ୍ଡୁଳା

    ସେ ଏକା କୁମ୍ଭାର ସାଜି 

ଯେଉଁ ଆକୃତିରେ ଗଢି ତୋଳିଦିଏ 

    ଭାଙ୍ଗିଲେ ଖପରା ରାଜି ।

ଗରମ ଲୁହାରେ ପ୍ରହାର ବାଜିଲେ

   ଆକାର ବଦଳି ଯାଏ

ସେ ଏକା କମାର  ଆମ ଜୀବନର

   ଆତ୍ମା ଘଟେ ଥିବା ଯାଏ ।

ନିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ଚାଲିଥିବା ଯାଏ 

   ମୋର ତୋର ମଣୁଥିବେ

ନିଶ୍ୱାସଟା ଯେବେ ଘଟ ଛାଡିଯିବ

   ଶବ ବୋଲି ରଢ଼ୀ ଦେବେ ।

ଶବରୁ ମଢା  ପାଲଟି ଯିବାକୁ 

   ସମୟ କେଇଟା ଗଡେ

ଯୁଇର ପାଉଁଶ ପାଲଟିବା ପରେ

   ସବୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଛେଦ ପଡେ ।