ଜୀବନ

ବରଷା ଜଳକୁ ସାରୁପତର ତ

ପାରେନାହିଁ କେବେ ରୋକି

ଶରୀରକୁ ଛାଡି ଉଡିଯାଏ ପ୍ରାଣ

ଜୀବନଟା ଉଡା ପକ୍ଷୀ ।

ଭସାବାଦଲକୁ ନାହିଁ ଟି ଭରଷା

ଆଜି ମେଘ କାଲି ଛାଇ

ପାଣି ଫୋଟକା ଏ ମଣିଷ ଜୀବନ

ଆଜି ଅଛି କାଲି ନାହିଁ ।

ଜୀବନର ଗୁଡ଼ି ଉଡୁଛି ଆକାଶେ

ଅଟେଇକୁ ସାଥି କରି

ପବନର ମୋଡ଼ ବୁଲିଗଲେ ଥରେ

 ଗୁଡ଼ିକୁ ନହୁଏ ଧରି ।

ମୋର ମୋର କହି ମିଛରେ କାହିଁକି

ଦେଖାଉ ନିଜ ବଡ଼ାଇ

ପକ୍ଷୀ ଉଡିଗଲେ ପଞ୍ଜୁରୀଟି ଶୂନ୍ୟ

ଜଳିବ ତୋହର ଜୁଇ ।

ପାପପୁଣ୍ୟ ଡ଼ାଳ ଜୀବନ ବୃକ୍ଷର

ଆପଣା କରମ ଭାଗ୍ୟ

ପର ଉପକାର ଜୀବେ ଦୟାଭାବ

ଜୀବନେ ଜୀବନ ଯୋଗ୍ୟ ।

ଧନ,ମାନ,ଜନ ସାଥେ ଯିବେ ନାହିଁ

ଗଲାବେଳେ ଯିବ ଶୂନ୍ୟ

ଆସିଥିଲେ ଶୂନ୍ୟ ଥିଲେ କ୍ଷମା ପ୍ରେମ

ଝୁରିବ କୋଟି ପରାଣ ।