ଝରା ଶେଫାଳୀ

ନିଶିର ରୂପସୀ ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ର ହାସୀ

ପ୍ରୀତିମୟୀ ତୁ ଶେଫାଳୀ 

ରୂପର ମାଦକ ସୁରଭି ମହକ

ମନ ମଧ୍ଯେ ଦେଉ ଢାଳି ।

ସୁନ୍ଦର ସ୍ବରୂପ ସୁବାସ ମହକ

ଲଳିତ ଲାବନ୍ଯ ରୂପ 

ତୋ,ସୁନ୍ଦରରୂପ ଦେଖିଅପଲୋକେ

ଫୁଲ ରାଣୀ ବୁଜେ ମୁଖ ।

ନାରଙ୍ଗୀ ଲୋହିତ ରଙ୍ଗ ମିଶ୍ରିତ

ଅପରୂପା ଲାଜବତୀ 

ତୋର ଦରଶନେ ଋଷି ମନହରେ

ଆତ୍ମା ଲାଭ କରେ ମୁକ୍ତି ।

ମହମହ ବାସ୍ନା ମନେଭରେ ତୃଷ୍ଣା

ରାତ୍ରି କାଟୁ ଉଜାଗରେ 

ପ୍ରଭାତ ପରଶେ ଚାହୁଁତୁ,ଉଦାଶେ

ଶୋଭିବୁ ପ୍ରିୟାର ଶିରେ ।

କାହାର ବାସର ଶଯ୍ଯାସାଥି ତୁହି

ସଜାଉ ମଧୁଯାମିନୀ 

ତୋ, ପରଶପାଇ ପ୍ରିୟା ହୁଏ ଖୁସି

ବିତାଏ ସୁଖେ ରଜନୀ ।

କିଏସେ,ସଜାଏ ପ୍ରେମରେ ମଜାଏ

ପ୍ରିୟାର କବରୀ ପରେ 

ଆଉ କିଏ ଚାହେଁ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଦିଏ

ଭକ୍ତି ର ନୈବେଦ୍ଯ ଭରେ ।

ଝରାଫୁଲ ବୋଲି ଆଦର କମେନି

ସବୁଠାରେ ତୋର ବାସ 

ପ୍ରେମିକାଙ୍କ ଠାରୁ ଠାକୁର ପର୍ଯ୍ଯନ୍ତ

ତୋହର ସୁଧା ପରଶ ।

ରାତ୍ରୀର ଶେଷେ ଉଷାର ସ୍ପର୍ଶେ

ଭୂମିରେ ଲୋଟୁ ଶେଫାଳୀ 

କେଉଁଦେବତାଙ୍କ ନିଷ୍ଠୁର ନିର୍ଦ୍ଦେଶେ

ବୃନ୍ତରୁ ଯାଉତୁ ଟଳି ।

କାହିଁକି ଏପରି ନିଷ୍ଠୁର ନିୟମ

ତୋ,ଜୀବନେ ହେଲାବନ୍ଧା 

ନିଶିରେ ଫୁଟିଲୁ ଉଷାରେ ଲୋଟିଲୁ

ଦେଖିନାହୁଁ କେବେ ସଂନ୍ଧ୍ଯା।

ତଥାପି ଶେଫାଳୀ ମହାଭାଗ୍ଯଶାଳୀ

ଅଟୁତୁ,ଏହି କ୍ଷିତିରେ

ଝରା ଶେଫାଳୀର ଭାଗ୍ଯପାଇ ପୁଣି

ଲାଗୁ ଦେବତାଙ୍କ ଶିରେ ।