ଜହ୍ନରାତି

ପହିଲି ପ୍ରେମର ସାର୍ଥକ ନିମନ୍ତେ

ଚାହୁଁଥିଲା ଏହି ହୃଦ

କେତେ ଯେ ଭାବନା ଲେଖିଛି ଚିଠିରେ

ଚିରିଛି ଅନେକ ଫର୍ଦ୍ଦ ।

ଅପାସୋରା ସେହି ବିଜନ ବେଳାର

ପ୍ରିୟା ସହ ଲଗାଲଗି

ମିଛଟାରେ କେତେ ଝଗଡା ଘଟିଛି

ଅଳପ କଥାରେ ରାଗି ।

ନ ରାଗିଲେ କଣ ମିଠା ଲାଗେ କି ଯେ

ପ୍ରିୟାର ଅଝଟ ପଣ

ବୁଝୁଥିବା ସାଥି ସବୁ ବୁଝି ଯାଏ

ହୃଦୟେ ଫୁଟାଇ ବାଣ ।

ଅକୁହା କଥାକୁ କହିବାକୁ କେବେ

ଖୋଜାପଡ଼େ ଜହ୍ନରାତି

ଦୁହେଁ ପାଖାପାଖି ମୁହଁ ଦେଖା ଦେଖି

ହୃଦୟେ ପ୍ରଖର ଗତି ।

ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ ପ୍ରେମର ଗୁମର

ହୋଇଯାଏ ଭାଗବଣ୍ଟା

ମନେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ରୋମାଣ୍ଟିକ ଭାବ

ଦେଖି ପ୍ରିୟା ସରୁଅଣ୍ଟା ।।