ହଜିଲା ଦିନ ସ୍ମତିରୁ ପଦେ

୍

ହଜିଲା ଦିନର ସ୍ମୁତି କବିତାରେ 

  ମୋଗଲ ତାମସା ଏହି

ଏତେ ଚାକଚକ୍ୟ ଏତେ ମନୋରମ 

    ମନ ସିଏ ନିଏ ମୋହି ।

ବେଶଭୂଷା ସାଥେ ସାଜସଜ୍ଜା ତାଙ୍କ

    ଚିତାକର୍ଷକଟି ତହିଁ 

ସଙ୍ଗୀତ ସୁରରେ ଝଙ୍କାର ମୂର୍ଚ୍ଛନା

   ବିମୋହିତ କରେ ମହୀ ।

ଆକବରଙ୍କର ଶାସନ କାଳରେ

   ରାଜ ଦରବାରେ ତହିଁ 

ଗଜଲ ସହିତ ବାଜା ତାଳ ବାଦ୍ୟ 

    ମୋଗଲ ତାମସା ଏହି । 

ଗଜଲ ସଙ୍ଗୀତ ପାଦ ତାଳ ଛନ୍ଦ

    ଆଖି ଟାଣି ନିଏ ତହିଁ 

ବିଭୋର କରଇ ସେ ଆକୃଷ୍ଟ ନୃତ୍ୟ 

   ହୃଦୟରେ ଯାଏ ରହି ।

ପଲ୍ଲୀ ଓ ନଗର ଗାଆଁ ଓ ସହର

    ନୃତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି ସେହି

ଲାଗେ ତ ଯେମିତି ସରଗ ପରୀଟି

    ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଛି ମହୀ ।

ପରିବେଷଣ ସେ କରନ୍ତି ଏମିତି

   ପାଦ ଟିକେ ଘୁଞ୍ଚେ ନାହିଁ 

ଯିଏ ଦେଖୁଥାଏ ସିଏ ରହୁଥାଏ

   ଅପଲକ ନେତ୍ରେ ଚାହିଁ ।

ମୋଗଲ ତାମସା ମାଧ୍ୟମରେ କେତେ

    ପେଟ ପୋଷୁଥାନ୍ତି ତହିଁ 

ନିଜ ପରମ୍ପରା ପ୍ରଥାକୁ ସେମାନେ 

    ଉଜ୍ଜୀବିତ କରି ମହୀ ।

ମନ ମୁଗ୍ଧକର ମୋଗଲ ତାମସା

   ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତିଟି ଏହି

ହୃଦୟେ ତରଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥାଏ 

   ଭୁଲି ପାରନ୍ତି କେହି ।

ଆଣିଛି ସାଉଁଟି ସେ ମୋଗଲ ସ୍ମୃତି

    ସାହିତ୍ୟ ସଂସଦ ଏହି

ଶରତ ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ବଳରେ

    ଲେଖନୀ ଚାଲୁଛି ତହିଁ ।

ଶତକୋଟି ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉଅଛି

    ପ୍ରଣିପାତ କରେ ମୁହିଁ 

ଏମିତି ସୁନ୍ଦର ଏ ହଜିଲା ସ୍ମୃତି 

    ସବୁ ମନ ନିଏ ମୋହି ।