ଗୀତିନାଟ୍ୟ

ହଜିଲା ଦିନର ସ୍ମୁତି କବିତାରେ 

    ସ୍ମୃତିଟି ନିଆରା ଥାଏ

କେତେ ଗପ ପେଡି ଆଈ ମା କାହାଣୀ

   ଗୋଟି ଗୋଟି ଖୋଲା ଯାଏ ।

ହଜିଲା ସ୍ମୃତିରୁ ଗୀତିନାଟ୍ଯ ଆଜି

    ଆଣିଛି ସାଉଁଟି ସିଏ

କେତେ ସେ ଅଭୁଲା କରେ ମଲୁଆଲା

   ଆଖିରେ ସେ ନାଚି ଯାଏ ।

ପୁରାଣ କାହାଣୀ କଥାବସ୍ତୁକୁ ସେ

    ଚିତ୍ରନାଟ୍ଯ ରୂପ ଦିଏ

ଗୀତ ସହ ନାଚ ପରିବେଶଣକୁ

   ଗୀତିନାଟ୍ଯ କୁହାଯାଏ ।

କାଳାକାରମାନେ ଆଖଡାରେ ଶିଖି

    ମଞ୍ଚରେ କରନ୍ତି ସିଏ

ପୁଅଟିଏ ପୁଣି ଝିଅ ବେଶ ଧରି

   ଅଭିନୟ କରୁଥାଏ ।

ବୈଷ୍ଣବ ପାଣିଙ୍କ ସେଇ ଗୀତିନାଟ୍ଯ 

    ଏବେ ମନେ ପଡିଯାଏ

ତାକୁ ଆଧାରିତ କରି କଳାକାର

   ଗୀତିନାଟ୍ଯ କରୁଥାଏ ।

ଶିଖେଇବା ପାଇଁ ଗୁରୁ ବା ଓସ୍ତାତ

    ଜଣେ ତ ନିଶ୍ଚିତ ଥାଏ

ଗୀତ ପାଇଁ ଆଉ ଜଣେ ଆସି ଥାନ୍ତି 

   ନୃତ୍ଯକୁ ଶିଖାନ୍ତି ସିଏ ।

ବାଜା ଗୀତ ସୁର ତାଳ ଲୟେ ପାଦ

    ଆପେ ଝୁମି ଝୁମି ଯାଏ

ଏତେ ଖୁସି ଲାଗେ ପଲକ ପଡେନି

   ମନ ସିଏ ମୋହି ନିଏ ।

ଶୀତ କାକରରେ ପେଣ୍ଡାଲ ତଳରେ

    ବସି ଆଖି ଦେଖୁଥାଏ

ନିଦ ହଜି ଯାଏ ଜଣା ତ ପଡେନି

   ରାତି କେବେ ପାହିଯାଏ ।

ଓଡିଶା ସଂସ୍କୃତି ଲୋକ କଳା କୃତି 

    ଐତିହ୍ୟ ସ୍ମୃତିଟି ଇଏ

ଏ ହଜିଲା ସ୍ମୃତି ରହିଛି ରହିବ

   ହୃଦୟ ଇଲାକେ ସିଏ ।