ଏଜୀବନେ ପ୍ରେମ ଏତିକି

ପ୍ରିୟାର ପାଟ ଓଢ଼ଣୀ

ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ଟୋପା

ଦେଖିବା ମୋ ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ

ହୋଇଯାଇଛି ସିଏ ଖପା।

ସୁଭିବ ନାହିଁ ମଧୁର ସ୍ୱର

ଯାଇଛି ସେ ଅନେକ ଦୂର,

କରି ଦେଇ ମୋତେ ପର

ମୋ ମନକୁ କରି ବିଧୁର।

ମିଳିବ ନାହିଁ ପ୍ରିୟା ପରସ

ଏଣୁ ମନ ହୋଇଛି ବିରସ,

ଏ ଜୀବନେ ଆଉ ନାହିଁ ଆଶ

ଭାଗ୍ୟ ଲିଖନ କରିବା କିସ?

ଚୁଡ଼ି ରୁଣୁଝୁଣୁ ଶବ୍ଦ ସ୍ୱପ୍ନରେ

ଫୁସ୍ ଫୁସ୍ କଥା ମୋ କାନରେ,

ସପନ ଭାଙ୍ଗି ଦେଖଇ ମୁହିଁ

କେହି ନଥାଏ ମୋ ପାଖରେ।

ଅପସରିଛି ପ୍ରିୟାର ସେବା

ପତି ସୁହାଗିନୀ ମଧୁର ଡାକ,

ବିରକ୍ତି ନୁହଁ ସ୍ନେହ ଡାକ ନୁହଁ

ପାଲଟି ଯାଇଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ।

ସରି ଯାଇଛି ଏ ଜନମ ପାଇଁ

ଖୋଜିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ ନାହିଁ,

କିଏ କହେ ଅଥବା ନ କହେ

ପାପୀଟି ବୋଲି କହୁଛି ମୁହିଁ।

ଯମ ଦଣ୍ଡ ଯେ କେଉଁଠି ନାହିଁ           

ଦଣ୍ଡ ବିଧାନ ମର୍ତ୍ତ୍ୟରେ ହୋଇ,

ଦଣ୍ଡିତ ଲୋକ ନ କହି କାହାକୁ

କାନ୍ଦିଥାଏ ବସି ମୁହଁ ଲୁଚାଇ।