ଦୁଖିର୍ ଦୁଖ୍

 ଭୋକେ ଜଲୁଛେ ପେଟ୍ ରେ ବୁଆ

               ଦୁଖେ ବୁହୁଛେ ଆଖିର୍ ଲୁହୁ 

ଦୁଖର୍ କଥା ଆରୁ କାଏଁଟା କହେମି

           ନାଇଁ ଦେଖି ପାରବାର଼ କାଏଁ ମୋର୍ ମୁହୁଁ

ଦିହିନେ ନାଇଁ ନା ଅଂଘା ପଟା

             ଜାଡେ ଜାଉଛେ ଦେହେ ଥୁର୍ ଥୁରି 

କେତେ ସହେମି ଆର୍ ମାହାପୁରୁ 

           ନାଇଁ ପାରୁଛେ ଆର୍ ଦମ୍ ଧରି

ପାଏନ୍ ଢୁକେ ଢୁକେ ପିଇକରି 

           ମନ୍ କେ ଆର୍ କେତେ ବୁଝାମି 

ସୋସ୍ ସିନା ମିଟିଯିବା ପାଏନ୍ ନେ

          ଭୋକ୍ କେ ଆର୍ କେନ୍ତା ମିଟାମି

କଁଟା ,ଝୁଟା ଖୁପି ପାଦେ

            ବୁହି ଯାଉଛେ ରକତର୍ ଧାର୍

ଚପଲ‌୍ ଭି ଖଣେ ନାଇଁନ କର୍ମେ

            ଦୁଃଖ଼ ତ ମୋର୍ ହଜାର୍ 

ବୁଆ ଥିଲେ ବୁଆକେ କହେତି 

       ମାଆ ଥିଲେ ଜାନ୍ତା ମୋର୍ ଦୁଖ୍

କରମ୍ ଖଣିଆଁ ହତ୍ ଭଗା ମୁଇଁ

     ନାଇଁ ପେଇ ପାରୁଛେ ସେନେହ ସୁଖ୍