ଦୁଃଖୀ ମଣିଷ ମୁଁ ଦୁଃଖୀ ମଣିଷ

ଦୁଃଖୀ ମଣିଷ ମୁଁ' ଦୁଃଖୀ ମଣିଷ 

କରୋନାରେ ଗଲା ଚାକିରି ଆଶ  

ଦାନା-କନା ପାଇଁ ମନ ମୋ' ବିଷ 

ଅଭାବେ ସ୍ବଭାବ ହୁଅଇ ଶେଷ ॥

ଅଥୟ ହେଲାଣି ସଂସାର-ବାସ 

ଭାବିଲେ ବଢେ ମୋ' ଶ୍ବାସ-ପ୍ରଶ୍ବାସ

ଦୀନବନ୍ଧୁ କୁହ ଇଏ କି ଯଶ !

କି'କାରଣେ ମୌନ ହେ'ପୀତବାସ ॥

ପତିତପାବନ ହୋଇ କେମିତି ଅଛ

ଭକତର ଭକ୍ତି ଅବା କି' ଦୋଷ 

ପତିତ ଦୁଃଖରେ କେମିତି ହସ !

ଦୀନ ମାଥ ପରେ ଦିଅ ଆଶିଷ ॥