"ଦୀନବନ୍ଧୁ"

ଦୀନବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଯାହାକୁ କହୁଛ 

ଜାଣିଛଟି ସିଏ କିଏ 

ବାମ ହାତ କାଣି ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ପରା 

ପର୍ବତ ଉଠେଇ ଦିଏ ?

ଜାତି ଗୋତ୍ର ଭେଦା ଭେଦ ନାହିଁ ତା'ର 

ସମସ୍ତେ ତା ପାଶେ ସମାନ 

କେବଳ ଗୋଟିଏ ଜିନିଷ ହିଁ ଲୋଡ଼େ 

ଦେଖେ ସେ ଭକତି ଲକ୍ଷଣ ।

ଭାବରେ ବନ୍ଧା ସେ ଭାବର ଠାକୁର

ଦରିଦ୍ର ଯାହାର ବନ୍ଧୁ 

ସେଥିପାଇଁ ପରା ନାମ ବହି ଅଛି

କୃପାମୟ ଦୀନବନ୍ଧୁ !

ଭାବକୁ ନିକଟ ଅଭାବକୁ ଦୂର

ଭକତ ଯାହାର ପ୍ରାଣ 

ଭକତ ପାଇଁ କି ଆଖିରୁ ଝରଇ

ଯାର ବାରି ଅନୁକ୍ଷଣ ।

ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦୀନ ଜନର ନିଜର 

ଆତ୍ମାରେ କରିଛି ଘର 

ତା ପରି ବନ୍ଧୁ କାହୁଁ ବା ମିଳିବେ 

ବିପଦରେ ଉଜାଗର ।

ସଂସାର ଯାହାର ଅଟେ ଖେଳଘର 

ଖେଳ ସେ କରାଏ ନୀତି 

ଖେଳ ଖେଳି ଯିଏ ଜିତି ନ ପାରିଲା 

ପଡଇ ତାରେ ବିପତ୍ତି ।

ଆହେ ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦୟାକର ବାରେ 

ମା ତାରିଣୀ ଅନୁଷ୍ଠାନେ 

ଲେଖକ ଲେଖିକା ହୃଦୟରେ ବାସ 

କରିଥିବ ପ୍ରତିକ୍ଷଣେ ।