ଦି'ବୁନ୍ଦା ଲୁହ

ନିଜ ସନ୍ତାନର ଖୁସି ପାଇଁ ମାଆ

ଢାଳିଥାଏ କେତେ ଲୁହ

ସବୁ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଛାତି ତଳେ ଚାପି

ଦିଏ ଅସୁମାରୀ ସ୍ନେହ ।

ଉପାସ ଭୋକରେ ରହିଥାଏ କେତେ

ନିଜର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ

କେତେ ରାତି ତାର ଅନିଦ୍ରାରେ କଟେ

କହି କେ ପାରିବେ ନାହିଁ ।

ଜର ହୋଇଥିଲେ ପାଖରେ ବସି ସେ

ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଉଁସୁ ଥାଏ

ରାଗିଯାଇଥିଲେ ଧନ ସୁନା କହି

ବୁଝାଇ ଖୁଆଇ ଦିଏ ।

ମାଆର ସେନେହେ ବଡ଼ ହୋଇ ପିଲା

ନିଜ ଜୀବନକୁ ଗଢେ

ମାଆର ମମତା ଆଶୀର୍ବାଦ ବଳେ

ଆଗକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼େ ।

ହେଲେ ସେହି ପିଲା ଅମଣିଷ ସାଜି

ଭୁଲି ଯାଏ ଯଦି ମା'କୁ

ଧିକ ତା ଜୀବନ ମଣିଷ ପଣିଆ

କଳଙ୍କ ସନ୍ତାନ ନାଁ'କୁ ।

ଯଦିବା ସନ୍ତାନ ନିଜ ଖୁସି ପାଇଁ

ଦୁଖାଏ ମାଆର ମୁହଁ

ନିଜ ଅଜଣାତେ ମାଆର ଆଖିରୁ

ଝରେ ଦୁଇବୁନ୍ଦା ଲୁହ ।

ସେ ଲୁହର ମୂଲ୍ୟ ନବୁଝିଲା ଯଦି

ତାହାର ସନ୍ତାନ ହୋଇ

ଏମିତି ସନ୍ତାନ ଜୀବନରେ କେବେ

ଶାନ୍ତିରେ ନପାରେ ରହି ।