ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ପଙ୍ଗୁ ଲଂଘିପାରେ ଗିରି

କଥା କହି କହି ଚାତୁରୀ ବାଢ଼ି ଥାନ୍ତି 

ଯିଏ, ସେ ଅଟଇ ଧୂର୍ତ୍ତ,

ବାରମ୍ବାର ବେଶ ବଦଳାଏ ଓ ଅଭିନୟ

କରିବାରେ ସିଦ୍ଧହସ୍ତ ।

ଛଳନା ଓ ସରପକା କହିଥାନ୍ତି କିଛି 

ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର କଥା 

ଶତୃତା ରୋପିବା ଗୁଣରେ ଭର୍ତ୍ତି ବ୍ୟକ୍ତିର 

ସଦା ତଳକୁ ତାର ମଥା ।

ଜୀବନ ସମସ୍ୟା ବହୁଳ, ଜ୍ଞାନୀ ମଣିଷ

ହୋଇଥାନ୍ତି ଭ୍ରମିତ

ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅତ୍ୟାଚାରୀ କଥାରେ ବ୍ୟକ୍ତି 

ହୁଏ ପ୍ରବୃତ୍ତ ।

ସରଳ ସ୍ଵଭାବ ବ୍ୟବହାର ରହି ଥାଏ 

ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିର

ଆପଣାପଣକୁ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଥାଏ 

ସେଉ ଲୋକର ।

ମାଗିଖିଆ ଅଭ୍ୟାସ ଯାହାର ସେ 

ବ୍ୟକ୍ତି ଲୋଭ ଗୁଣଯୁକ୍ତ

ଆଶା ଭାବ ନେଇ ସେ ସମ୍ପର୍କ ଥାପି

ଥାଏ ସେଇତ ।

ବନ୍ଧୁତା ଦିବସେ କବିତାରେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ 

ମୋର ଜଣାଏ ମୋ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ 

ଏସବୁ ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଆସି ଜୁଟନ୍ତି ପାଶେ 

ଦୂରୁ ଦଣ୍ଡବତ କର ତାଙ୍କୁ ।

ବିଚାରବନ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ, ଦିବ୍ୟ କର୍ମରେ 

ହୋଇଲେ ସମର୍ପିତ

ସମସ୍ୟାର ହୁଏ ସମାଧାନ, ମଣିଷର 

ମନ ହୋଇଥାଏ ଶାନ୍ତ ।

ତୃପ୍ତ ମନରେ ସ୍ୱକର୍ମରେ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ 

ହୋଇଲେ ମଣିଷ ଲିପ୍ତ 

ସବୁ ସମସ୍ୟା ଭିତରୁ କେବଳ ମଣିଷ 

ସମାଜ ହୋଇବ ମୁକ୍ତ ।

କର୍ମଯୋଗୀ ପ୍ରକୃତିର ତ୍ରିଗୁଣ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେ 

ଯେବେ ରହେ 

ସେଇ ମଣିଷ ସଦା ବେଳେ ସମାଜରେ 

ପଣ୍ଡିତ ବୋଲାଏ ।

ଚାଲି ନଜାଣି ଯଦି ଦୋଷ ଦେବା ଆମେ 

ଆମରୁ ରାସ୍ତାକୁ, 

କମିବ ନାହିଁ ସମସ୍ୟା କେବେ, ଖାଲି କଷ୍ଟ 

ଦେବ ଆମକୁ ।

ଧୈର୍ଯ୍ୟ ନହରାଇ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପଥ 

ଖୋଜିବା ପ୍ରଚେଷ୍ଠାରେ

କେବଳ ସମାଧାନର ପଥ ଯାଇ ଆମେ ସବୁ 

ପାଇ ପାରିବାରେ ।

ବୁଦ୍ଧି କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ମୋହ ମାୟା ରୂପୀ ଷଣ୍ଢ 

ପଶେ ଚେତନାରେ

ପଙ୍ଗୁ ଲଂଘିପାରେ ଗିରି, ଗତି କଲେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ 

ଓ ନୀତିବାନ ଗୁଣରେ ।