ଚିଲିକା ଚିତ୍ର

ନିଶଦ୍ଦ ରଜନୀ ବିଜନତା କୋଳେ

କୁଳୁକୁଳୁ ନାଦେ ମାତି

ଭାରତ ମାତାର ଚରଣକୁ ଚୁମ୍ବି

ଚିଲିକା ଦର୍ଶାଏ ପ୍ରୀତି ।

ମନୋରମ ଦୃଶ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଗଚ୍ଛିତ

ରାଧାନାଥ ରାୟ କାବ୍ୟେ

ଯୋଗଜନ୍ମା ସେହି ମହାନ କବିଙ୍କ

କାବ୍ୟ ଲାଳିତ୍ୟକୁ ଭାବେ ।

ମୁଢ ମତି ମୁଁ ଯେ କି ଅବା ଜାଣଇ

ମାନସେ ମୋ ସ୍ବଳ୍ପ ଜ୍ଞାନ

ଏଇ ଜ୍ଞାନ ବଳେ ଲେଖନୀ ମୋ ଚଳେ

ସ୍ତୁତିରେ ଚିଲିକା ଗାନ ।

ଧନ୍ୟ ହେ ଚିଲିକା ଚିତ୍ତହାରୀ ଏକା

ଲୋଡା ନାହିଁ ଅନ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି

ସତେ ମହୋଷଧି ବ୍ୟାଧି ପ୍ରଲେପନେ

ତୁମେ ଯେହ୍ନେ ଜଳସ୍ଫୀତି ।

ଗିରି ବନ ଲତା ତଟ ପ୍ରାନ୍ତ ଧରି

କରୁଛନ୍ତି ଲୀଳା ଖେଳା 

ତା ସଂଗେ ସାଗର ଏକାଗ୍ରତା ଚିତ୍ତେ

ଆଲିଙ୍ଗନେ ଗଳା ମାଳା ।

ନୃତ୍ୟେ ବିମୋହିତ ଶୁଭ୍ର ଉର୍ମିମାଳା

ନିମିଷେ ଛୁଅଁଇ କୂଳ

ଚିକୁର ଯେସନେ ଫେଣା ଯୁକ୍ତ କରେ

ମୁଖରିତ ଅନର୍ଗଳ ।

ଶୀତ କାଳ ଶୋଭା ଅତି ମନୋରମ

ଦଣ୍ଡେ ଛିଡ଼ା ହୁଏ ଅରି

ବିଦେଶ ମୁଲକ ସୁଖ ତ୍ୟାଗୀ ଖଗ

ଚିଲିକା ଆସଇ ଫେରି ।

ବିହରନ୍ତି କେତେ ଚିଲିକା ବୁକୁରେ

ହର୍ଷେ ହଂସ ହଂସରାଳୀ

ଦୂରୁ ମାଛରଙ୍କା ମୀନର ଭକ୍ଷଣେ

ଚିଲିକା ଜଳକୁ ଛଳୀ ।

କାତ ହାତେ ଚଳେ ନାଉରିଆ ସୁତ

ଦର୍ଶନାର୍ଥୀ ଘେନି ସଙ୍ଗେ

ମନ ମୋହୁ ଥାଏ ସୁଲୁସୁଲୁ ବା

ଖେଳି ତାର ନାନା ଭାଙ୍ଗେ ।

ଚିଲିକା ହ୍ରଦର ଚିତ୍ରପଟ ଦେଖି

କବି ପ୍ରାଣ ବିମୋହିତ

କେତେ ଯୋଗଜନ୍ମା ତା ପ୍ରେମେ ବାତୁଳ

ଲେଖନୀ ଚାଳନେ ଧୃତ ।

ଆତ୍ମହରା ହୋଇ ପ୍ରକୃତି ପ୍ରେମୀଏ

ରଜନୀରେ ନିମଜ୍ଜିତ

ଚିଲିକା ଢାଳୁଛି ତା ସୁଧା ବାରିକୁ

ଜୋଛନାରେ ସତେ ଧୌତ ।

ଦର୍ଶନ ଲଭିଲେ ଶାନ୍ତି ଆସେ ମନେ

ଲିଭି ଯାଏ ସବୁ ଗ୍ଲାନି

ଧନ୍ୟ ହେ ଚିଲିକା ଅପାର ଆନନ୍ଦେ

ଜନ ମନ ନିଅ କିଣି ।