ଛଳନା

ମୋର ହଜାରେ ପ୍ରଶ୍ନକୁ

ତା'ର ଗୋଟାଏ ନିରବତା,

ନିଭିଲା ନିଭିଲା ଆଖିରେ

ସତେକି ପୁଳାଏ ଚଞ୍ଚକତା,

ବାହାରେ ବହଳ ଅନ୍ଧାର

ଆଶା କିନ୍ତୁ ମିଠା ଜହ୍ନ ରାତିର,

ହୋଇ ପାରେ ସେ ମରୁ ମରିଚୀକା

କଳ୍ପନାଟା ଖାଲି ଯା'ର ସୁନ୍ଦର ,

ଅଚିହ୍ନା ଫୁଲର ବାସ୍ନା ପାଇଁ ଏତେ ପାଗଳପଣ

ହୁଏତ ଥିଲା ଗୋଟେ ମିଥ୍ୟା ଭାବପ୍ରବଣତା

ପାଦ ତଳର ମାଟିସବୁ ଖସି ଚାଲି ଥିଲା

ମୁଁ ବସି ବେଧଡକ୍ ଲେଖୁଥିଲି ପ୍ରେମ କବିତା ,

ଶହ ଶହ ପ୍ରାଣମୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା

ଜଳି ପୋଡ଼ି ତା' ଛଳନାର ଜଉଘରେ,

ଅଥଚ ମୋ ମନର ଏତେ ଶୀହରଣ

ଛୁଇଁ ପାରୁନଥିଲା ତାକୁ ସେବେ ଫଗୁଣର ଦ୍ୱାରେ ।