ଛବିଳ ମଧୁ ବର୍ଣ୍ଣବୋଧରୁ କବିତା

ଶୈଶବ କାଳରୁ କରିବା ତ ପଣ

ମିଛ କେବେ କହିବାନି

ସତ କହି ସଦା ରଖିବା ସମ୍ମାନ 

ମିଛ ପାଖେ ଡରିବାନି ।

ସତ୍ୟ ଧର୍ମ ନ୍ୟାୟ ପଥରେ ଚାଲିବା

ଅନ୍ୟାୟକୁ ସହିବାନି

ଦୁର୍ନୀତି ଦୁଷ୍କର୍ମ ସିଏ ତ କରିବ

କାହାକୁ ବି ଛାଡିବାନି ।

ପରର ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଲୋଭ କରି ମନେ 

ହାତେ କେବେ ଧରିବାନି

ଚୋରି ଦାରୀ ନାରୀ କରିବାନି କେବେ

ସେ କଳଙ୍କ ଛାଡିବନି ।

ମିଛ ଅହଂକାର ଆତ୍ମ ବଡିମାରେ

କେବେ ଗତି କରିବାନି

ସ୍ବାଭିମାନ ଆମ ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରଖିବା

ମଥା କେବେ ନଇଁବାନି ।

ସତ୍ୟ ସଚ୍ଚୋଟରେ ରହିଥିବା ଆମେ

ଅସତ୍ୟ ତ କରିବାନି

ବିଶ୍ବାସ ଘାତକ କରିବାନି କେବେ

ଶାନ୍ତି ଆମେ ପାଇବାନି ।

ମିଛ ଖଛ କହି କାହାର ସଂସାରେ

ନିଆଁ ଜଳାଇ ଦେବାନି

ହସିଲା ସଂସାର ସୁଖର ଜୀବନେ

କଳହ ବୁଣି ଦେବାନି ।

ବିଶ୍ବାସରେ ସଦା ରହି ଥିବା କାହା 

ଘର ଉଜାଡି ଦେବାନି

ଅନ୍ୟ ଘର ଯିଏ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ

ତା ଘର ତିଷ୍ଠି ପାରେନି ।

ଗୁରୁଜନ ପ୍ରତି ରଖିବା ସମ୍ମାନ 

ଏ କଥା ଭୁଲି ଯିବାନି

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ବିଶ୍ବାସ ରଖିଭା

ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ତ ହେବାନି ।

ନମ୍ର ବ୍ୟବହାର ଭଲ ଶିଷ୍ଟାଚାର 

ସଂସ୍କାର ଭୁଲି ଯିବାନି

ଆମ ପରମ୍ପରା ଆମର ଐତିହ୍ୟ 

କେବେ ତାକୁ ଭୁଲିବାନି ।

ଗର୍ବ ଅହଂକାର ରଖିବାନି ମନେ

କୁପଥେ କେବେ ଯିବାନି

ପରୋପକାର କରି ଯିବା ଅମେ 

ସ୍ବାର୍ଥ ଆଶା ରଖିବାନି ।

ଅନ୍ୟାୟ ଅଧର୍ମ ଅସତ୍ୟ ନିକଟେ

ଆମେ ତ ହାରି ଯିବାନି

କରିବା ସଂଘର୍ଷ ଦେଶ ପାଇଁ ଆମେ

ଏକଥା ଭୁଲି ଯିବାନି ।