ବୁଝିବୁରେ ଜଗା ମୋ ମନକଥା

ବରଷକେ ଥରେ ଆଡପ ମଣ୍ଡପେ

ହୋଇଛନ୍ତି ବିଜେ କାଳିଆ ସୁନା ,

ପହୁଣ୍ଡ ପକାଇ ହଲି ଝୁଲି ଚାଲି

ଆସେ କଳାହାତୀ ମିତଣୀ ଅନା ।

ଜନମ ବେଦୀରେ କାଳିଆ ଦର୍ଶନ 

ଆଡପ ଅବଢା କଲେ ସେବନ ,

ସାର୍ଥକ ହୁଅଇ ମଣିଷ ଜନମ

ଅରଜଇ ଭକ୍ତ ଅଶେଷ ପୁଣ୍ଯ ।

ଭବ ଏ ସଂସାରେ ଜୀବନ ପତିତ

ମିଛ ମାୟା ମୋହେ ଗ୍ରସିତ ମନ ,

ଯିବ ଖାଲି ହାତେ ଦିନେ ସେ ବାହୁଡି

ଜାଣି ଶୁଣି ପୁଣି ସଞ୍ଚଇ ଧନ ।

ଭରସା କେବଳ ତୋର ପାଦପଦ୍ମ 

ସଙ୍କୀର୍ତ୍ତନ ତୋର ନାମ ଭଜନ ,

କରେ ଆଲୋକିତ ଜୀବନ ପଥକୁ

ବିବେକ ବୁଦ୍ଧିକୁ କରେ ସଂଜ୍ଞାନ ।

କରିଛି ସଙ୍ଖାଳୀ ନାମକୁ ତୋ ଏକା

ଶରଧାର ବାଲି ବୋଳି ମୋ ମଥା ,

ହେ ଚକାନୟନ ଭକତର ପ୍ରାଣ

ବୁଝିବୁରେ ଜଗା ମୋ ମନକଥା । ।