ବତୀଘର ମୋର ରହିଛି ସାକ୍ଷୀ

କ୍ରୁର ସମୟର କୋଳେ ଖେଳଇ ଜୀବନ

ସାଂକେତିକ ବତୀଘର କରେ ପ୍ରାଣ ଦାନ ।

ପ୍ରବାସୀ ବାରତା ବୋହି ବାଢଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ

ସତେ ମଣି ମୁକ୍ତା ଆଣି ଧରାଏ ସେ କରେ ।

ଅଶ୍ରୁନୀର ସାଜି ଥିଲା ଯେବେ ଶେଷ ଆଶା

ଦୂର ବତୀଘର କରେ ପିୟୂଷ ବରଷା ।

ଆଜି ଅଛି ସେହି ସ୍ଥାନ ସାକ୍ଷୀ ରୂପେ ଛିଡ଼ା

ସୁଗନ୍ଧ ସଂକେତ ଭରି ନାଶୁ ଥାଏ ପୀଡ଼ା ।

ଅସୀମ ଅନନ୍ତ ସିନ୍ଧୁ ତୀରେ ତାର ବାସ

ସକଳ ମଙ୍ଗଳ ଅର୍ଥେ ହୁଅଇ ପ୍ରକାଶ ।

ବେଳାଭୂମି ତୀରେ ଯେବେ ହୋଇଲା ବିଚ୍ଛେଦ

ବତୀଘର ବୁଝୁଥିଲା ଅନ୍ତର ଶବଦ ।

ବିଛେଦ ସ୍ରୋତରେ ଥାଏ ଧର୍ଯ୍ୟର ସହିତ

ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ପ୍ରେମର ମହତ ।

ବିରହ ଜ୍ୱାଳାରେ ଯେବେ ମନ ଯାଏ ଜଳି

ଅଭିମାନେ ତା ପାଦେ ମୁଁ କରୁ ଥାଏ ଅଳି ।

ସୁଖ ଦୁଃଖ ରଙ୍ଗ ନେଇ ଦେବୁୁୁରେ ବାରତା

 ଅଗାଧ ପ୍ରୀତି ସାଗରେ ପ୍ରିୟ ଅଧିକର୍ତ୍ତା ।

ସ୍ମୃତିର ସଙ୍ଖାଳି ସେତ ହୃଦୟର ମାଳା

ବେଳାଭୂମି ତୀରେ ଆଶା ନାବ କରେ ଖେଳା ।

ଦୁଇ ଦିଗେ ଆସୁ ଯେତେ ଦୁଃଖର ଅରାତିି

ତୁମେ ସଦା ରହି ଥିବ ମୋର ଗତି ମୁୁକ୍ତି ।