ବର୍ଷା ଯେବେ ଆସେ

ମଉସୁମୀ ଯେବେ ଆସେ,

         ଧରା ମହମହ ବାସେ;

କଦମ୍ବ କାନନେ   ମାଳତୀ ବିତାନେ

     ପ୍ରକୃତି ଅଧୀରେ ହସେ;

   ମେଘ ଓଢଣୀରେ ବିଜୁଳି ଚମକ,

   ପୂବେଇ ପବନେ ଉଡେ ବଳାହକ;

ତୁହାକୁ ତୁହା ୟେ     ପହିଲି ବରଷା

     ସ୍ପର୍ଶେ ରସା ଆର୍ଦ୍ର ଦିଶେ ।।

ଖଦ୍ୟୋତ ଆଲୋକେ ସଞ୍ଜେ,

       ଶୂନ୍ୟ ନୀରବତା ଭାଙ୍ଗେ,

ମଣ୍ଡୁକ କର୍କଶ     ସ୍ଵର ରବ ଶପଦ୍ଦ

     ମନତନେ ଶଂକା ଯାଗେ;

  ରିମି ଝିମି ଝିମି ପାଦର ପାଉଞ୍ଜି,

  ମଉସୁମୀ ରସା ପ୍ରେମେ ଗଲା ମଜ୍ଜି;

ମେଘ ମଲ୍ହାର ର    ସଙ୍ଗୀତ ସ୍ଵରରେ

    ନୃତ୍ୟ ରତା ଅନୁରାଗେ ।।

ତୀବ୍ର ନିଦାଘ ର ଧାସେ,

          ଭୂଧର ଟାଙ୍ଗର ଦୃଶ୍ୟେ;

କଅଁଳ ଶ୍ୟାମଳ      ନବ ଦୂର୍ବାଦଳ

      ମଉସୁମୀ ଯେବେ ଆସେ;

     ଗାଲିଚା ବିଛାଇ ସ୍ଵାଗତ କରୁଛି,

     ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ରଙ୍ଗ ପତନୀ ପାରିଛି;

ଆସ ମେଘ ବାଳା     ଉଛୁଳା ଛଇଳା

      ଚାଚକ ଚାହିଁଛି ଶୋଷେ ।।

କୃଷକ ଆଶା ଭରସା,

         ଅସ୍ମିତା ତୁମେ ତା ଭାଷା;

କୋଟି ଜୀବନର     ଅମୂଲ୍ୟ ରତନ

       ତୁମେ ମଉସୁମୀ ବର୍ଷା;

   କେକା ସଙ୍ଗୀତର ଗୀତ ତୁମପାଇଁ,

   ପୁଛ ଟେକି ଭୋଳେ ନୃତ୍ୟ କରଇ;

ଶ୍ୟାମଳ କେଦାର     ଫୁଲେଇ ହେଲାଣି

       ପ୍ରକୃତି ଚିନ୍ମୟୀ ବେଶା ।।