ବୃକ୍ଷ କହେ

ବୃକ୍ଷ ଜନ୍ମ ମୋର ଭୁଲ ବୋଲି ଲାଗେ

ଆଜି ଏ' ଛାର ସଂସାରେ,

ଯେତେ ଉପକାର କଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠି

ଦୟାହିଁ ନାହିଁ ମନରେ ।

ଅମ୍ଳଜାନ ଦେଲି ଶ୍ୱାସକ୍ରିୟା ପାଇଁ

ଭୋକ ଲାଗି ଦେଲି ଖାଦ୍ୟ,

ଫଳ ଫୁଲ ନେଇ ମତେ ବି ଖାଉଛ

ମସ୍ତିଷ୍କର ଚିନ୍ତା ସଦ୍ୟ ।

କେତେ ଉପକାର କରଇ ତୁମର

ଆରେ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ମଣିଷ,

ପରୋପକାରୀକୁ ଛେଦନ କରୁଛ

ହେବୁ ନିଶ୍ଚେ ଦିନେ ନାଶ ।

ସର୍ବଦା ଭାବେ ମୁଁ ମଣିଷ ଅଟଇ

ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବନ୍ଧୁ ମୋର,

ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ମତେ ଭାବି ଯେ ପାରନି

ମୋ' ପାଇଁ ସାଜ ନିଷ୍ଠୁର ।

ଆଜନ୍ମ ତୁମର ଦରକାରୀ ମୁହିଁ

ଦୈନିକ ତୋ'ର ଜୀବନେ,

ମୋ' ଅନ୍ତ ଘଟିଲେ ତୋ' ବିଲୟ ନିଶ୍ଚେ

ଭାବ ଥରେ ତୁମ ମନେ ।

କରିବନି ଆଉ କେବେବି ଏଭଳି

ଅତ୍ୟାଶେ ମୋତେ ଛେଦନ,

ଅତି ଲୋଭି ଯଦି ହୋଇବ ମାନବ

ହେବ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ।