ଭୂତ ପିଶାଚ

ନେତ୍ର ଯେବେ ସୁପ୍ତି କୋଳେ ନିଘୋଡେ ଜଡାଏ

କଳ୍ପନା ରାଇଜେ କେତେ ଛବି ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।

ସପନେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଦ୍ଵାରେ ଝଲସେ ଆରିଶି

କେବେ ସେ ବିକୃତ ପୁଣି କେବେ ଦିଏ ହସି ।

ଆୟତ୍ତେ ନଥାଏ ମନ ସ୍ବପ୍ନେ ବିମୋହିତ

ଚିଲିକା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପୁଣି ରକତେ ରଞ୍ଜିତ ।

ଏକାନ୍ତ ନିର୍ଜନ ଗୃହେ ଯେବେ କର ବାସ 

ବିକଟ ଛାୟା ରୂପରେ ଭରି ଦିଏ ତ୍ରାସ ।

କଳା କୋଟ୍ ପରିଧାନେ ଶୁନ୍ୟେ ଝୁଲେ ଦେହୀ

ଶିରେ ଟୋପି ଦେଖି ଜନେ ସାଉଁଟି ବେ ମହୀ ।

ଅଚାନକ ନିଦ୍ରା ଭଙ୍ଗେ ଖୋଜେ ପରିଜନ

ନିଛାଟିଆ କୋଠରୀରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କ୍ରନ୍ଦନ ।

ବିଚଳିତେ ଅନ୍ୱେଷଣ ଜ୍ୟୋତିର ଝଲକ

ନଚେତ୍ ଚିତ୍କାର ଆସେ ଫଟାଇ ମୂଲକ ।

ଭୂତ ପ୍ରେତ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ଥି ମାଳେ ଦୃଶ୍ୟ

ଦେଖି ଆତଙ୍କିତ ମନ ବିକୃତ ରହସ୍ୟ ।

ଚତୃଦିଗେ ଫୁଟି ଉଠେ ରକ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି

କେବେ ସେ ଝରାଏ ଲୁହ ପୁଣି କେବେ ସୁଖି ।

ଅଜାଚିତ ଭାବେ ଆସି ଚହଲାଇ ଦିଏ

ଚେତନା ଜାଗ୍ରତ ରଖ ପଡନା ତା ମୋହେ ।