ଭୋକିଲା ଜୀବନ

ଏତେ ସହଜ ନୁହଁ ମାପିବା ଅନ୍ୟର 

ପେଟର ଭୋକକୁ  

ତାର ଗଭୀରତା କେତେ ତାହା ଅନ୍ୟ 

ଜଣେ ଜାଣିବାକୁ ।

ଭୋକିଲା ଯିଏ, ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସେ 

ଡ଼ହଳ ଵିକଳ ହୁଏ

ଭୋକରେ, ଅଭାବ ଭିତରେ ଛାତିରେ 

ସେ ମନ ମାରି ଶୁଏ  ।

ଶୋଇବା ପରେ, ପାହିବା ରାତି ଆଉ 

ଆଗାମୀ ସକାଳ ଭିତରେ

କିପରି ଫୁଟିବ ଭାତ, ଚିନ୍ତା କରି କରି ମନ 

ଦୁଃଖରେ ଶୋଇ ରହେ ।

ପୁରିବ କିପରି ପେଟ, ଖୋଜେ ରାସ୍ତା ପାଖ

ଡ଼ଷ୍ଟବିନ ଭିତରୁ

ଦରାଣ୍ଡି ହୂଏ, ମିଳିବକି ଖାଦ୍ୟ ଫୋପାଡି 

ଥିବା ପଲିଥିନରୁ ।

ମନ କଥା କାହା ଆଗେ କହିଵ ଏହି ପୁଂଜି

ସର୍ବସ୍ୱ ସମାଜରେ

ଖୋଜି ଚାଲେ ଦରଦୀ ହୃଦୟର ମଣିଷ 

ଅଛନ୍ତିକି ସଂସାରରେ ।

ଭୋକିଲା ମଣିଷର ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ, ମିଳିବ 

ଆନ୍ତରିକତା ବିନ୍ଦୁଏ

କାରଣ 'ମୋ ' ଆତ୍ମକୈନ୍ଦ୍ରିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସମୂହରେ 

ମିଳିବା ତ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ।

କାନରେ ଶୁଭୁଥାଏ ସ୍ୱାର୍ଥଲୋଭୀ ପ୍ରାସାଦରେ 

ରହୁଥିବା ପିଶାଚର ହସ 

ଅମଣିଷ ମାନବିକତାହୀନ ତାର ଅବସ୍ଥାରେ

ଡେଉଁଥାଏ କରି ଠୋ ଠୋ ହସ ।