ଭିର୍ଣ୍ଣ ସମୟ

ଜୀବନଟା ମୋର ଥିଲା ଗୋଟେ 

ସାଧା କାଗଜଟେ

ଦିନେ ଅବେଳେ 

ମୁଁ ମତେ ବସିଲି ଆଙ୍କି

ସମୟ ଶେଷରେ ସହଜେ ଜାଣିଲି

ମୁଁ ଏକା ଗୋଟେ

ଅଣନିଶ୍ଵାସେଟେ ବୋଲି 

ଏକାନ୍ତରେ ବସି ଭାବିଲି ଅତୀତ

ପାଇଲି ମୁଁ କେତେ ସୁଖ ଦୁଃଖ

ମଣିଷ ଜୀବନ କାଟିବାଟା ଏଠି

ନୁହେଁ ତ ସରଳ ସତେ ଅବା ଭୟଙ୍କର

କହିବେ ନିଜର ନିଜର

ନିଜ ଅଭିଳାଷ ସରିଲେ

ନିଶ୍ଚେ ହୃଦୟ ଜାଣିବ

ଏ ମଣିଷ ଜୀବନ ନୁହେଁ ତ କାହାର

ସ୍ୱାର୍ଥ ହାସଲ ହୋଇଲେ

ବୋଧେ ଏ ଜୀବନ ନିଜେ ନିଜର 

ବନ୍ଧୁତାର ମୂଲ୍ୟ 

କେହି ବୁଝିଲେନି 

ସ୍ୱାର୍ଥ କୁ କରି ହାସଲ 

ଏମିତି ବି ମୋତେ କେହି 

କେବେ ପାଇବନି

ଏହାତ ମୋ ଶେଷ ଚୟନ ବୋଲି...!!