ଭାଗବତ ରୁ କ୍ଷିଏ

ନିଶି ଅନ୍ତେ ହେବ ମହାସମର ଲୋ

         କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସଜା ହୁଏ l

ଅଶ୍ୱ ଗଜ  ଆଉ ଶତ ଶତ ନର

        କ୍ଷେତ୍ର ସଜାଡ଼ନ୍ତି ଲୟେ ll

ଭରତିଆ ପକ୍ଷୀ ଭୟେ ଶୋକାତୁର

          ବୁଦ୍ଧିବାଟ ଦିଶୁ ନାହିଁ l

ବେନି ଶାବକ ର ପକ୍ଷ ବିକଶିନି

        ଆନେ ନିଡେ ଯିବାପାଇଁ ll

କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ର ବଟ ବୃକ୍ଷେ ସୁଖେ

          ଦିନ କାଟୁଥିଲା ତାର l

ଯୁଦ୍ଧ ରେ ସମ୍ବାଦେ ଗଣଇ ପ୍ରମାଦ

            ମନ ନହୁଇ ସ୍ଥିର ll

ଦୂରରୁ ଦେଖିଲା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନ

           ଆସୁଛନ୍ତି ସେହି କ୍ଷେତ୍ରେ l

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚରଣେ ଶରଣ ପଶିଲା

          ଅଶ୍ରୁବହେ ବେନି ନେତ୍ରେ ll

ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ରଖ କି ନ ରଖ

          ମୋ ବେନି ଶାବକ ରଖ l

ତୁମବିନୁ  କେହି ସଂସାର ରେ ନାହିଁ

          ହରିବାକୁ ମୋର ଦୁଃଖ ll

ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ବହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କୁହନ୍ତି

         ଶୁଣ ଭରତିଆ ତୁହି l

ଜୀବନ ମରଣ ମୋ ହାତରେ ନାହିଁ

         ବିଧିର ବିଧାନ ଏହି ll

ଭରତିଆ ପକ୍ଷୀ ଅଭିମାନେ କହେ

       ଭଣ୍ଡୁଛକି ପ୍ରଭୁ ମୋତେ l

ଵିଧି ଅଟୁ ତୁହି ତୁପୁଣି ବିଧାନ

       ମିଛ କୁହ କିମ୍ପା ମୋତେ ll

କିଛି କ୍ଷଣ ତୁନି କହିଲେ ମୁରାରୀ

       ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ କରତୁହି l

ବିଂଶ ଦିନ ଖାଦ୍ୟ ତୁ ସଂଗ୍ରହ

     ଆଜି ଦିନକରେ ତୁହି ll

କଥା ଦେଲି ତୋର ବିପଦ ହାରିବି

     ତେଜୁ ମନୁ ଭୟ ତୁହି l

ଅଭୟ ବଚନେ ଆଶ୍ବସ୍ତେ ଚଳିଲା

     ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହିବା ପାଇଁ ll

ନିଜ ପରାକ୍ରମେ ବିଶାଳ ହସ୍ତୀଲୋ

      ବୃକ୍ଷ କଲା ଧରାଶାୟୀ l

ଭାଗ୍ୟ ବଳେ ପକ୍ଷୀ ଶରୀର ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ

      ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ନାଥ ତୁହି ll

ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଅଶ୍ୱ ଗଜ ପଦାତିତ

      ହୋଇଲେ ସେ କ୍ଷେତ୍ରେ ରୁଣ୍ଡ l

ଆରମ୍ଭ ହୋଇଲା ମହା ସମରଲୋ

     ଗଡି ଗଲା କେତେ ମୁଣ୍ଡ ll

ଗଜ ବେକେ ଥିବା ବିଶାଳ ଘଣ୍ଟ କୁ

     ନିକ୍ଷେପିଲେ ଲକ୍ଷି ଶର l

ଘଣ୍ଟ ଘୋଡାଇ ପକ୍ଷୀ ର ପରାଣେ

      କି କରିବ କାଳ ତାର ll

ସମର ଶେଷରେ ଘଣ୍ଟ ଉଠାଇଲେ

      ହରଷ ଚିତ୍ତ ରେ ଯାଇ l

ବେନି ଶାବକ ସଙ୍ଗେ ଉଡ଼ିଗଲା

     ମୁଖେ ପ୍ରଭୁ ନାମ ଗାଇ ll