ବଦଳିଛୁ କିବା ଆମେ

 ନାରୀ ନାମଧାରୀ ଜ୍ୱଳନ୍ତା ଦୀପାଳି
 ନାହିଁ ତା'ର ନିଜ ଘର ,
ସାରା ଜୀବନଟା ଜଳି ଜଳି ସାରେ
 ପାଏନି କାହା ଆଦର।
 ଜନ୍ମ ବେଳେ ମାତୃ କୋଳେ ରହି ଦେଖେ
 ନେତ୍ରେ ଅଶ୍ରୁ ପଡ଼େ ଗଳି ,
ମାଆ ତ ଶୁଣଇ କେତେ କା' ଟାପରା
 ଝିଅ ଜନ୍ମ କଲା ବୋଲି ।
 ପୁଅ ଭାଗ୍ୟବାନ ନର୍କୁ ରକ୍ଷାକାରି
 ଆଗାମୀ ବଂଶ ରକ୍ଷକ ,
କନ୍ୟା ପର ଧନ ପର ପାଇଁ ଜନ୍ମ
ଶୁଣଇ ଜୀବନ ଯାକ।
 ଶିକ୍ଷା, ଦୀକ୍ଷା ବେଳେ କିଏ ବା' ପଚାରେ
 ସର୍ବଦା ପୁଅ ଆଗୁଆ,
ଝିଅର ବେଳକୁ ହେୟଜ୍ଞାନ ସଦା
 ମୂଲ୍ୟହୀନ ସେ' ପଛୁଆ ।
 ସଂଘର୍ଷ କରଇ ସାରା ଜୀବନଟା
 ପାଇବାକୁ ଅଧିକାର,
ନିଜର ଲୋକଙ୍କୁ ପର କରିବାକୁ
 ବାଧ୍ୟ କରେ ଏ ସଂସାର।
 ପର ଘରେ ନିଜ ସ୍ୱାଧିକାର ପାଇଁ
 ହଜାଇ ନିଜ ଠିକଣା,
ପରକୁ ଆପଣା କରିବା ପଛରେ
 ମିଳେ କେତେ ଉଲୁଗୁଣା ।
 ତଥାପି ନିଜର ମନ ଭାବନାକୁ
 ବଞ୍ଚାଇ ରଖି ଆଦରେ ,
ନିଜ କର୍ମ ଗୁଣ ନିଜର ସମ୍ପତ୍ତି
 ଭାବି ଆଗାଏ ସଂସାରେ।
 ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପ୍ରେମେ ବାନ୍ଧିରଖେ ମନ
 ଜଳି ଜଳି ଦିନ ରାତି ,
ଘର ସଂସାରକୁ ସ୍ବର୍ଗ କରିବାକୁ
 କାଳିମାକୁ ଦିଏ ପୋତି।
 ସର୍ବେ ଜାଣିଛନ୍ତି ନାରୀ ଟିଏ ସଦା
 ଘରକୁ କରଇ ସ୍ବର୍ଗ ,
ଦୁହିତା ବୋଲିଣ ଦୁଇ କୂଳ ଲୋକେ
 ତା ' ପାଇଁ କରନ୍ତି ଗର୍ବ।
 ବୃକ୍ଷ କିବା କହେ କେବେହେଲେ ମୋର
 ଫଳ କେହି ଖାଇବନି ,
ନଦୀ କଣ କହେ କେବେହେଲେ ମୋର
 ଜଳକୁ କେହି ନେବନି।
 ସେମିତି ନାରୀ ବି ନଦୀ, ଗଛ ପରି
 ଦୁଃଖ ଦେଇ ପାରେନାହିଁ,
ଏ ମହୀ ମଣ୍ଡଳେ ନିଜେ ଜଳି ଜଳି
 ବିଶ୍ବାସକୁ ହାରେନାହିଁ ।
 ମାଆ କଣ କେବେ କନ୍ୟାକୁ ଆଡେ଼ଇ
 ସ୍ତନ୍ୟପାନ କରାଏନି ?
ପୁଅକୁ ବଞ୍ଚାଇ ଝିଅ ପାଇଁ କଣ
 ସେତିକି କଷ୍ଟ ସହେନି ?
 ଅନ୍ଧ ଏ ଜଗତ ଅନ୍ଧ ଏ ସମାଜ
 ଆଜି ବି ବୁଝେନି ମନ , ପଦେ ପଦେ ନାରୀ
 ଆଜିବି ସମାଜେ କ୍ଷତାକ୍ତ କରନ୍ତି ଜନ ।
 ଭାଗ୍ୟ କଣ କେବେ ବଦଳେଇ ହୁଏ
 ପୁଅ ହେଉ ଅବା ଝିଅ ,
ଯାହାବି ମିଳଇ ପ୍ରଭୁ କୃପା ବଳେ
 ତାକୁହିଁ ସ୍ଵୀକାରି ନିଅ ।
 ଝିଅ ନଥିଲେ କି ପୁଅ ଟିଏ କୁହ
 କାହାର ରଖିବ ନାମ ,
ଝିଅକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଲେ ସମାଜେ
 ପୁତ୍ରର ହେବ ଜନମ ।
 ବିଶ୍ଵ ରଚୟିତା ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି
 ପୁଅ ଝିଅ ଉଭୟଙ୍କୁ ,
ଆନନ୍ଦ ମନରେ ଆଦରି ନିଅ ହେ!
ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ଏ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ।
 ଭେଦଭାବ ଭରା ହୀନ ମନୋଭାବ
 ନ ଆଣି ନିଜର ମନେ ,
ପଚାରିବ ବସି ନିଜ ହୃଦୟକୁ ବଦଳିଛୁ କିବା ଆମେ ।?
 Copyright @Dr . Pranati Panda ©