ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମା

ମୋତେ କଣ ତୁମେ ମାରିପାରିବ

ମୁଁ ମରିନି ଆଜି ବି ବଞ୍ଚିଛି

ତୁମ ଅନ୍ୟମନସ୍କତାର ଛାଇ ନିଦେ

ସେଦିନ ସିନା ମୋ ଶରୀରଟାକୁ

ଖିନବିନ୍ କରିଦେଲ ମାଂସାସୀ ଦାନ୍ତେ

କଂଚାମାଂସ ଖାଇବାକୁ ଭାରି ଲୋଭ

ପାଟିରୁ ଗଡେ ଲାଳ ଅନବରତ

ଦେଖି ମୋ ଢଳଢଳ ଯୌବନ ଭରା ଦେହକୁ ।

ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଭଙ୍ଗା କୋଠାଘରେ

ମୋ ଇଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଜୋର ଜବରଦସ୍ତି

ଧଳା ବିଷାକ୍ତ ଜହର ଭରି ସାରା ଦେହେ

ଅଳିଆ ଗଦାକୁ ଫୋପାଡି ଦେଲ

ମୋ ସତୀତ୍ଵର ଖୋଳପାକୁ ଚିରି

କେତେ ଆକୁଳ ବିନୟ ଅନୁମେୟ କରିନି ମୁଁ

ପବନରେ ଉଡିଯାଇଛି ସବୁକିଛି

ମୁନିଆଁ ବାଘ ଦାନ୍ତେ ହେଲି ଲହୁଲୁହାଣ

ଜାବୋଡି ଧରି ମୋ ଛାତିର କୋହକୁ ।

ରକ୍ତ ମାଂସର ସ୍ନାୟୁବିକ କ୍ଷଣିକ ଉତ୍ତେଜନା ଛଡା

କଣ ପାଇଲ ଯେ ତୁମେ

ଲୁଟିନେଲ ମୋର ସାଇତାଥିବା ମଧୁକୁ

କାଟିନେଲ ରଙ୍ଗିନ ପ୍ରଜାପତିର ଡେଣା ଯୋଡିକୁ 

ଯିଏ ଉଡିବୁଲୁଥିଲା ସ୍ଵପ୍ନର ଆକାଶେ 

ମଥାରେ ସିନ୍ଦୁର ପାଟ ପିନ୍ଧି ହାତେ କଙ୍କଣ ନାଇ

ସାଜିଥାନ୍ତି କାହାର ସ୍ଵପ୍ନର ନାୟିକାଟିଏ ।

ମେଡିକାଲ ବିଛଣାରେ ମୋ ଭୀଷଣ ଚିତ୍କାର 

ମିଡିଆ ବାଲାଙ୍କର ଗରମାଗରମ ମସଲାଯୁକ୍ତ ଖବର

ଡେଇଁଯାଇଥିଲା ଗଳିକନ୍ଦିଗାଁ ସହର 

ସରକାର ବିରୋଧୀଙ୍କ କଥା କଟାକଟି

ଗାଦି ଲୋଭେ ମୂଲଚାଲ ହେଲା ମୋ ସତୀତ୍ଵ

ନୀରବ ରଖିବାକୁ ମୋ ମୁଁହ

ସବୁ ସତ ବହୁରୂପୀ ଏଣ୍ଡୁଅ ଭଳି ମିଛ ହେଲା ବିଜ୍ଞାନଗାରେ

ଧର୍ଷିତା ନୁହେଁ ମୁଁ କାଳେ ପାଗଳୀଟିଏ ।

ମୃତ୍ୟୁର କୁମ୍ଭୀର ଜଗିବସିଥିଲା ନଈକୂଳେ

ପାଦ ବଢାଇଲି ଜାଣିଶୁଣି ଧରାଦେଲି ତା ପାଟିରେ

ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଧୋଇଧାଇ

 ଦେଲି ସିନା କଳଙ୍କର ଦାଗ

ପୋଛିପାରିଲିନି ହୃଦୟର ଅଦେଖା କ୍ଷତକୁ ।

ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମା ମୋର ଘୁରିବୁଲୁଛି

ଏବେ ବି ସେ ମେଡିକାଲ କୋଠରୀରେ

ରାତିର ନିଃଶବ୍ଦ ପ୍ରହରେ

କାହାକୁ କେଜାଣି ଖୋଜୁଛି

ଝରକା ପରଦା ଆଡେଇ ବାରମ୍ଵାର

ହସୁଛି ଆଉ କାନ୍ଦୁଛି ପାଗଳୀ ପରି

ଦାନ୍ତ ରେଶାଳି କେଶ ମେଲେଇ 

ଚାହିଁ ବସିଛି ନ୍ୟାୟ ଟିକିଏ ପାଇବାକୁ ।