ଅତିରୁ ଇତି ( ଲଘୁ କବିତା -୨)

ଅତି ଲୋଭ କରି ସୁନା ହରିଣୀ

             ପ୍ରମାଦ ନେଲେ ସୀତା ଠାକୁରାଣୀ

ଅତି ସୁନ୍ଦରୀକୁ ରାବଣ ନେଲା 

              ଲଙ୍କା ପୁର ତା ସ୍ମଶାନ ହୋଇଲା l

ଅତି ପାଦୁର୍ଭାବ କଂସ ହୋଇଲା

                କୃଷ୍ଣ ବଳରାମେ ନିଧନ ଗଲା

ଅତି ଦଣ୍ଡ ଦେଲା ଭକ୍ତ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦ 

              ହିରଣ୍ୟ କଶ୍ୟପ ହୋଇଲା ବଧ l

ଅତି ଦାନ ଦେଖି ବାବନ ଗଲେ

              ବଳୀଙ୍କୁ ପାଦେ ପାତାଳ ନେଲେ

ଅତି ମାନ କରି କୌରଭ ମଲେ

              ଶକୁନି ମାୟା ନା କିଏ ଜାଣିଲେ l

ଅତି ଦାନ କରି ଦାଣ୍ଡେ ଭିକାରୀ

             ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ରାଜା କେତେଯେ ସରି

ଅତି ଛୋଟ କଥା ଯିଏ ଧରିଲା

               ଜୀବନେ ପ୍ରମାଦ ସେ ଗଣିଲା l

ଅତି ଗେଲ୍ହା କରି ପୁଅ ଝିଅଙ୍କୁ

                ପିତାମାତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ

ଅତି ଅଳସୁଆ ହୋଇଲେ ଜାଣ 

              ଦୁଃଖରେ କଟଇ ତାର ଜୀବନ l

ଅତି ଲୋଭ କଲେ ଦୁଃଖ ଅଶେଷ 

             ଅଶାନ୍ତିରେ ହୁଏ ଜୀବନ ଶେଷ

ଅତି ଲେମ୍ବୁ ଚିପୁଡ଼ିଲେ ପିତା

             ତିକ୍ତତା ଆସିଲେ ବଢିବ ଚିନ୍ତା l

ଅତି ପରିଚୟେ ଭୋଗିବ କଷ୍ଟ 

             ହୋଇଯିବ ତୁମ ଗୌରବ ନଷ୍ଟ

ସବୁ ଅତି ହୋଇ ହେଉଛି ଇତି

         କାହା ମନେ କେବେ ନାହିଁ ସେ ଭୀତି l