ଅନୁତାପ

ଭୁଲ କରିବାଟା ହୁଏତ

ହୋଇପାରେ ସ୍ବାଭାବିକ 

ଅବା ଗତାନୁଗତିକ ,

କେତେବେଳେ ଜାଣତରେ

ଅବା କେତେବେଳେ ଅଜାଣତରେ

କେତେବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ 

ଆଉ କେତେବେଳେ ଅଲକ୍ଷ୍ୟରେ ।

ମାତ୍ର ଅନୁତାପ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ।

ଚିରାଚରିତ ନ ହେଲେ ବି

ନିହାତି ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଆଉ

ହୋଇପାରେ ବିବେକାନୁମୋଦିତ ମଧ୍ୟ ।

ଅନୁତାପ ଜାଳିପାରେ 

ଜଳାଇବି ପାରେ ନିର୍ଜନ ଦ୍ବୀପରେ, 

ଅନୁତାପ ଭାଙ୍ଗିପାରେ

ଦମ୍ଭର ସଶକ୍ତ ପ୍ରଚୀର,

ଅନୁତାପ ବି ଭାସିପାରେ

ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା ଲୁହର ଢେଉରେ,

କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି

କେତେବେଳେ ରୂପାନ୍ତରିତ ବି 

ହୋଇପାରେ ମହନୀୟ କ୍ଷମାରେ ।

ଅନୁତାପର ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ଅଭାରେ

ବାଟ ମିଳେ ଅନ୍ଧାରରେ ,

ପଥରରେ ଫୁଟିଫାରେ ଫୁଲ,

ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୋଇପାରେ ଅହଲ୍ଯାର

ଶାପମୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ ପୁନଶ୍ଚ ।

ଅନୁତାପର ନିଆଁ ଏତେ ପ୍ରଖର ଯେ

ପୋଡି ଦେଇପାରେ ହାତ ମୁଠାକୁ

ଶୀତଳ ବି କରିପାରେ

ବରଫର ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଅନାୟସରେ ।

ଅନୁତାପର ଅଶ୍ରୁରେ

ଧୋଇ ହୋଇଯାଏ ପାପ ତାପ,

ନିଷିଦ୍ଧ ଫରୁଆରେ ସାଇତି ରଖିଥିବା

ଯେତେ ଅବାଂଛିତ ଓ ଅବିବେକୀ

ଅଦୂରଦର୍ଶୀ ଚିନ୍ତା ଓ ଚେତନା ।

ସତରେ ଅନୁତାପ ଏକ ଢଳ ଢଳ

ଶୀତଳ ଗଙ୍ଗାର ଜଢଳଢଳ ଜଳ

ଥରେ ଛୁଇଁ ଦେଲେ

ମହମହ ବାସୁଥାଏ ଜୀବନ 

ନାଚୁଥାଏ ଗାଉଥାଏ ମଧୁର ଛନ୍ଦରେ ।।