ଅନାବିଳ ବନ୍ଧୁତା

ଦୂର ଅବା ପାଖରେ ବନ୍ଧୁ

ରହିଥାଇ ପାରେ

ଜୀବନ ତ ଉଠଇ ଚେଇଁ ବନ୍ଧୁର 

ମିଳନରେ ।

ଥାଇପାରେ ରାଗ ରୁଷା

ବହୁ ମାନ ଅଭିମାନ

ଆନ୍ତରିକ ମିଳନେ ରହେ ଅତୁଟ 

ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ବନ୍ଧନ ।

ବନ୍ଧୁର ଅଭାବେ ସବୁ ମନରେ 

ଆସେ ଖାଲି ପଣ

ଅହମ୍ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରବେଶିଲେ, ଅଧୁରା 

ବନ୍ଧୁତା ହିଁ ଜାଣ ।

ବନ୍ଧୁ ସିଏ ଲୁହକୁ ଯିଏ ପଢିପାରେ 

ଦୂରରୁ ଥାଇ ,

ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦର ହସ ଭରିପାରେ 

ସ୍ୱାର୍ଥ ନଥାଇ ।

ଆଜି ପରି ଟାଣେନି କେବେ ବନ୍ଧୁ

ଗୋଡ଼ ବନ୍ଧୁର ,

ମୁହେଁ ହସ, ଅନ୍ତରେ ବିଷ, ପଛୁ

କାଟେନି ଚେର ।

ଦେହ ଭିନ୍ନ, ଭାବରେ ଥାଏ ବନ୍ଧୁ 

ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସମ୍ମାନ

ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ବନ୍ଧୁତାରେ ଏହି ଭାବନା

ଟି ମୂଖ୍ୟ ଜାଣ ।

ଅନାବିଳ ପ୍ରେମ ସର୍ବଦା ରହିଥାଏ 

ହୃଦକନ୍ଦରେ

ଛନ୍ଦକପଟ ଛୁଏଁନି, ସାହସ ଭରୁ

ଥାଏ ବନ୍ଧୁପଣରେ ।

କାହିଁ ବନ୍ଧୁତା, ସିଂହାସନ ଛାଡି 

କହ୍ନେଇ ଧାଁଇଯାଏ

ଗରିବ ସୁଦାମାର ଖୁଦଭଜା 

ଛଡେଇ ନେଇ ଖାଏ ।

କାହିଁ ହୃଦେ ଅନାବିଳ ସ୍ନେହ 

ପ୍ରେମ ସତ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ,

ଯାହାର ପ୍ରାପତି ଲାଗି ସଦା 

ଚେଷ୍ଟିତ ଦେବତା ନର ।

ସଦା ସ୍ୱାର୍ଥରହିତ ମିତ୍ରତା ସବୁ 

ମଣିଷ ଖୋଜିଥାଉ

ବିଷକୁମ୍ଭମ୍ ପୟୋମୁଖମ୍ ବନ୍ଧୁ 

ଜୀବନ କେବେ ନ ହେଉ ।

ଆଜି କାଇଁ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହଉଚି ମିଳନ୍ତା

ସେପରି ଏକ ବନ୍ଧୁକୁ

ଶେଷ ବେଳେ ଖଈ ବିଞ୍ଚି ବିଞ୍ଚି ମତେ 

ମଶାଣିରେ ଛାଡି ଆସିବାକୁ ।