ଅମାନତ

ଧରିତ୍ରୀ କୋଳରେ ଜନମ ଲଭିଲ

ଖେଳିଲ ବୁଲିଲ କେତେ

ଗଡିଲା ସମୟ ବଢିଲା ବୟସ

ଆୟୁଷ ଲଭିଛ ଏତେ ।

ଆୟୁଷ ସରିଲେ ଆସିବ ମୋ ପାଶେ

ତୁମେ ମୋର ଅମାନତ

ମୁଁ ପରା ମଶାଣି ନଦେବି ମେଲାଣି

ଆଦରେ ରଖିବି ସତ ।

ତୁମ ଅବଶେଷ ହେଲେହେଁ ପାଉଁଶ

ମିଶିବ ଦେହରେ ମୋର

କାଳ କାଳ ଥିବ ମୋ ବକ୍ଷରେ ରହି

ମୁଁ ତୁମର ସହଚର  ।

ହୁୁଅ ଦୁଃଖୀ ରଙ୍କି ଅବା ହୁଅ ସୁଖୀ

ମୋ ପାଶେ ସର୍ବେ ସମାନ 

ସର୍ବଂସହା ମୁହିଁ ଅମାନତ ମୋର

ରଖେ ଦେଇ ସଦା ଧ୍ୟାନ ।

ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କାଳେ କେହି କେହି କେବେ

ଆସିଥାଆନ୍ତି ମୋ ପାଶେ 

କାଳ ଭଇରବ ଅଷ୍ଟକକୁ ଗାଇ

ଭୂତ ନିଅନ୍ତି ହରଷେ ।

ଗଙ୍ଗା ଗୟା ଯାଇ ତହିଁ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ

ପିତୃଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି ମୁକ୍ତି 

ମୁକତିର ପଥ ଦେଖାଏ ସଦା ମୁଁ

ଏଇ ମୋ ଚରମ ତୃପ୍ତି ।

ଦେଖି ଦେଲେ ମୋତେ ବୈରାଗ୍ୟ ଜନମେ

କାହା କାହା ହୃଦୟରେ 

ସଂସାରିଏ ମୋର ଅମାନତ ଆଣି

ଜମା ଦିଅନ୍ତି ପାଶରେ ।

ଧନ ମାନ ଯଶ ସବୁ ଯିବ ନାଶ

ଏକା ହରି ନାମ ସାର 

ଅମାନତ ମୋର କହୁଛି ବୁଝାଇ

ତୁଣ୍ଡରେ ସେ ନାମ ଧର ।