ଅଳ୍ପ ଦିନର ଗଳ୍ପ

ଖିଆଲି ମନର ଅଡ଼ୁଆ ବାଟରେ 

କେବେ କେହି ନିଶ୍ଚୟ ପରାଶ୍ରୟୀ ହୋଇଯାଏ 

ଆଉ ଗୁଡ଼େଇ ହୋଇ ରହିଯାଏ 

କିଛି ସମୟ ପରାୟତ ହୋଇ । 

ଯଥା ସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା ବଳରେ ଫାସ ଛିଣ୍ଡେଇ

ପୁଣି ଫେରିଆସେ ଶକ୍ତିକୁ ପରାଭବ ଦେଇ । 

ସେଠାରେ ବିତେଇ ଥିବା କ୍ଷଣକୁ

ରୋମନ୍ଥନ କରେ ନିରୋଳାରେ ଯେବେ 

ପୁଣି ଆଖି ମୁଦି ଚେଷ୍ଟାକରେ ଭୁଲିବାକୁ 

ଅତୀତ ଚାଲିଆସେ ବନ୍ଦ ଆଖିରେ ସ୍ପଷ୍ଟହୋଇ 

ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ଜଳେ ବିଚ୍ଛେଦର ଜ୍ବାଳାରେ 

ସେ ବହିର୍ଜଗତରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ।

ଦିବାବସାନେ ଦେଖିଥିବା ସ୍ବପ୍ନ ଖିନ୍ ଭିନ୍ ହୁଏ

ଯେବେ ସର୍ବାଙ୍ଗେ ଦାହିକା ଶକ୍ତି ଯାଏ ଭରି ।

ଭଣ୍ଡୁର କରେ ପୂର୍ବଦଶା 

ବାନ୍ଧି ରଖେ ଆଗକୁ ବଢିବାର ଆଶା

ନିରର୍ଥକ ହୁଏ ନିସ୍ତେଜ ମନର କଲ୍ଲୋଳ 

ପୁଣି ଫେରିଚାହେଁ ପଛକୁ ଯେବେ 

ଦେଖେ ବ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇଥିବା ତାହାର

କିଛି କ୍ଷଣର ଆଶା ଅଶୁମାରି 

କୋହ ସମ୍ଭାଳି ନ ପାରି ଚିତ୍କାର କରେ

ପୁଣି ଲୋଟିଯାଏ ଅତୀତରେ କଅଁଳ ଲତାଟିଏ ପରି

ଯେବେ,ମନଭିତରେ ବସା ବାନ୍ଧିଖିବା 

ଅନାମଧେୟ ନାଆଁଟି ପଚାରେ ତାକୁ 

ସତ କହ ମନେ ରଖିଛୁ କି 

ଅଳ୍ପ ଦିନର ସେଇ ଗଳ୍ପ ଆମରି।