ଅହଲ୍ୟା

ପଥର ଚାଖଣ୍ଡେ ଥିଲ

ଅହଲ୍ୟା ପାଶାଣ ହୋଇ

ତମେ ବିଂଚି ଦେଇଗଲ

ବଂଚିବାର ବିଶ୍ବାସ ନେଇ

ସେହି ଦିନଠୁ ମୁଁ ଅଥୟ

ଭେଟିବାକୁ ତୁମକୁ

ଜୀବନକୁ ଭେଟିବା ପରି

ନିଶ୍ବାସ ଓ ପ୍ରଶ୍ବାସ

ତୁମେ ଦୂରରେ ଅଛ

ଜାଣିଲା ପରେବି

ଇଛ୍ଥା ହେଉଥାଏ

ପାଇବାକୁ ନିଜସ୍ବ ରୂଚିରେ

ଧୂସର ଏଦେହରେ

ଛାଇମିଶା ଗୋଧୂଳିର ସମୟ

ଏ ବୟସରେ ଡେଣା କାଢି

ସବୁ କହେ ନା‐‐ନା

ଏ ସବୁ ଲୋଡିବା ମନା

ହେଲେ ଏମନ ମାନିଲେ ସିନା

ପ୍ରତାରିତ ଏ ପୃୃୃୃୃୃୃୃୃୃଥିବୀ

ସମୟ ବି ଆଗଭର

ଇଛ୍ଥା ତଥାପି ଅଥଳ ସାଗର

ତମକୁ ପାଇବାର ଲୋଭ

ଏ ରୁଗୁଣ ଛାତି ତଳେ ବଂଚିଥାଏ

ଅନ୍ତରଂଗ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ

ସଂପର୍କରେ ସ୍ବୟପୂର୍ଣ୍ଣ

ଏ ପୃୃୃୃୃୃୃୃୃୃୃୃଥିବୀ ଝଲସି ଉଠୁଛି ଦେଖ

ଚଉପାଶେ ଖାଲି ମୋର

ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତମ

ସେ ସ୍ଥିତି ତୁମ ଭିନ୍ନ

ତୁମେ ଆଉ କାହାର

ଅହଲ୍ୟା ନୁହଁତ