ଅହଲ୍ୟା ଉଦ୍ଧାର

ଶ୍ରୀରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରୁଷି ଆଶ୍ରମର ଯାଗ ରକ୍ଷା ବାର୍ତ୍ତା ସଧୀରେ

ପାଇଲେ ଅଯୋଧ୍ୟା ନରେଶ କରନ୍ତି ଆନନ୍ଦେ ଉତ୍ସବ ରାଜ୍ୟରେ

ବାଳୁତ, କୁମର ବଧିଲେ ରାକ୍ଷସ,

ଚକିତ ହୁଅନ୍ତି ସରବେ ଶୁଣିଣ କୁମାର ମାନଙ୍କ ବିରତ୍ଵ ।

ତାଡକା ଅସୁରୀ ମହା ଭୟଙ୍କରୀ ତାର ଅନେକ ସହଚର 

ସମସ୍ତେ ଦୁର୍ଦାନ୍ତ ବଡ ବଳବନ୍ତ ନାହିଁ ଦୟା ମାୟା ତାହାର

ଗର୍ଜନ, କରେ ଯେହ୍ନେ ମେଘ ଗର୍ଜଇ,

ଭୟଙ୍କର ରଡି ଶୁଣିଣ ବାସୁକି ପାତଳ ପୁରରେ ଥରଇ ।

ମୋ ରାମ ଲଇକ୍ଷଣ କଅଁଳ କଳିକା ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି ବିଧାତା

କରି ଆରାଧନା ପୁଜା ଅରଚନା ଦଶରଥ ହୋଇ କରତା

ମଙ୍ଗଳ, ମନାସନ୍ତି “ପୁତ୍ର କଲ୍ୟାଣ”,

ସର୍ବଶୁଭେ ଫେରି ଆସନ୍ତୁ ଆଶ୍ରମୁ ମୋର ପୁତ୍ର ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ।

ତହୁଁ କିଛି କାଳ ଅବସ୍ଥାନେ ରୁଷି ଆଶ୍ରମେ ଅନେକ ବିଦ୍ୟାକୁ 

ଆୟତ କରିଲେ ଦୁଇ ବୀର ମଣୀ ଲଭି ରୁଷି ଆଶୀର୍ବାଦ କୁ 

ସୁଦିନ, ଉପଗତ ଆସି ହୋଇଲା,

ପଥରେ ପଥର ଅହଲ୍ୟାର ଭାଗ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅବା ଆଜି ଉଇଁଲା ।

ପ୍ରଭାତ ଅରୁଣ ଶୀତ ସମୀରଣ ସୁନୀଳ ବନାନୀ କୋଳରେ

ସାତ ରଙ୍ଗ ରଙ୍ଗ ସୁରୂଯ ବୁଣଇ ବିହଙ୍ଗମ କୁଜ ନାଦରେ

ହସଇ, ପ୍ରକୃତି ଆହା କି ବିଭୋରେ,

ରୁଷି ଆଜ୍ଞାଦେଲେ ଆସ ରାମ ଯିବା ଆମେ ହେ ମିଥିଳା ନଗରେ ।

ଜନକ ଦୁହିତା ମୌଥିଳୀ ର ପରା ହେଉଅଛଇ ସ୍ଵୟମ୍ଵର

ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଚାଲ ରାମଚନ୍ଦ୍ର କହିଣ ହୋଇଲେ ବାହାର

ଚାଲନ୍ତି,ବନ ପଥେ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ,

ଅପୂର୍ବ ଶିଳାଏ ପଥେ ଦେଖି ପୁଛା କରୁଅଛନ୍ତି ରଘୁରାଣ ।

ରୁଷି କହିବାର ମୁହୂର୍ତ୍ତେ ପୂର୍ବରୁ ପାଦେ ଦେଲେ ତାକୁ ଗଡାଇ

ପଥର ସହସା ନାରୀ ହୋଇଯାଇ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପଦ ବନ୍ଦଇ

କହଇ,ସତ୍ୟ ଯୁଗରୁ ମୁଁ ଗୌତମ,

ରୁଷି ଅଭିଶାପେ ପଡିଥିଲି ଚାହିଁ ପ୍ରଭୁହେ ତୁମରି ଚରଣ ।

ଗଉତମ ନାରୀ ଅହଲ୍ୟା ସୁନ୍ଦରୀ ରୂପରେ ମୁଗ୍ଧ ପୁରନ୍ଦର

କପଟେ ହରଣ କରିଲେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନେ ଜାଣିଲେ ମୁନିବର

କ୍ରୋଧରେ, ଦେଲେ ଅଭିଶାପ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ

ପଥର ହୋଇଣ ପଡି ରହିଥିଲି ଚାହିଁଣ ତୁମରି ବାଟକୁ ।

ତବ ଶ୍ରୀଚରଣ ସ୍ପର୍ଶେ ନାରାୟଣ ଆଜି ମୁଁ ମୁକତି ଲଭିଲି

ତବ ଦରଶନ କରିଣ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷେ‌ ମୁଁ ସ୍ଵର୍ଗପଥେ ଯିବି ଚଳି

ବୋଲନ୍ତି,ଚାହିଁଣ ଅହଲ୍ୟା ମୁଖକୁ,

ସତୀ ଶିରୋମଣୀ ଦେବୀ ତୁମ ନାମ ରହି ଥାଉ କାଳକାଳକୁ ।

ଅହଲ୍ୟା ଉଧାର କରି ରଘୁବୀର ଗଙ୍ଗା କୂଳେ ହେଲେ ପ୍ରବେଶ

ଗଙ୍ଗା ପାରିହୋଇ ମିଥିଳା କୁ ଯିବେ ଗଙ୍ଗା ଦେଖି ହେଲା ହରଷ

ଶ୍ରୀରାମ,ଅଟନ୍ତି ସ୍ଵଂୟ ନାରାୟଣ,  

ହୋଇବି ପବିତ୍ର ଲଭିବି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ମୋ ବକ୍ଷେ କରିବେ ଗମନ ।।