ଅବଶୋଷର ଧୂଆଁ

 ଏଇ ଜୀବନରେ କେତେ ଯେ ଯାତନା

 ଦୁଃଖ ଅଛି କେତେ ଭରି ।

ସମୟର ସୁଏ ବହିଯାଏ କେତେ

 ଅକୁହା କାହାଣୀ ପରି ।

ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟାଇ ଅତୀତକୁ ଚାହିଁ

 ଭାବୁଛି ଆଜି ମୁଁ ଯାହା ।

ଅଥଳ ସାଗରେ ବାଲୁକା ଶଯ୍ୟାରେ

 ସ୍ତୁତି ର ଶାମୁକା ତାହା ।

ଅଳନ୍ଧୁ କୁ ଝାଡି ଅଣ୍ଡାଳି ଅଣ୍ଡାଳି

 କ୍ଷତାକ୍ତ ହୋଇଛି ଖାଲି ।

ଚଲାପଥ ଧାରେ ଭବିଷ୍ୟତ ପୁଣି

 ଡାକେ ଦେଖ ହାତ ଠାରି ।

ଅତୀତ ଦିଅଇ ମନକୁ ବେଦନା

 କୋହ ଭରା ଆଖି ଲୁହ ।

ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ମନ ବ୍ୟଥିତ ହୃଦୟ

 ନାହିଁ ଆଜି ପରିଚୟ ।

ମନ ଅଗଣାରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଢେଉ

 ଉଠୁଥାଏ ବାରମ୍ବାର ।

କା ଆଗେ କହିବି ବୁଝିପାରୁନାହିଁ

 ଯନ୍ତ୍ରଣାର କ୍ଳିଷ୍ଟ ସ୍ବର ।

କଥା କୁହା ଆଖି ଅବଶ ହେଲାଣି

ହାରିବା ଜିତିବା ଚାହିଁ ।

ଆପ୍ରାଣ ଉଦ୍ୟମେ ପରାଜୟ ପାଇ

ମୋ ମନେ ଉଠଇ କୋହ ।

ଆନନ୍ଦର ଚାନ୍ଦ ଲିଭି ଯାଏ ମନୁ

ନିରାଶା ବାଦଲ କୋଳ ।

ଅବଶୋଷ ଧୂଆଁ ଦୁଃଖ ଯାତନା

ଅମା ଅନ୍ଧକାର ଘୋର ।

ଆଶା ନିରାଶାର ମରିଚିକା ସତେ

ବଞ୍ଚିବା ଦିଏ ଶିଖାଇ ।

ଜନ୍ମ ମରଣ ଦୁଇ ଜୁଇ ମିଶି

ମଣିଷ ଜୀବନ ଏଇ ।

ବସାହୀନ ପକ୍ଷୀ ଉଡି ବୁଲୁଥାଏ

ବସାର ସନ୍ଧାନ ପାଇ ।

ଆଶାର ଚୁମ୍ବକ ଟାଣି ରଖିଥାଏ

ନୂତନ କିରଣ ପାଇଁ ।

ସତେ କି ଉଇଁବ ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟ

ମୋ ମନ ଆକାଶରେ ।

ପ୍ରେମ ମମତାର କଅଁଳ କିରଣ

ପଡୁଥିବ ଅଗଣାରେ ।