ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି

ପ୍ରତିଦାନେ ତୋ ଠୁ   ଚାହିଁ ନାହିଁ କିଛି

     ମାଗି ନାହିଁ ହୀରାମୋତି,

ପରିସ୍ଫୁଟ ସ୍ନେହ     ମମତା ଦେଇନି

      ହୃଦେ ରଖିଛି ସାଇତି ।

କାଳର କରାଳେ     ସମୟ ସରିଲା

     ରଜନୀ ହୋଇଲା ଶେଷ,

ମିଠା ସପନରେ    ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ ଆଜି

     ରହେ ଖାଲି ଅବଶୋଷ ।

ଭୁଲି ନାହିଁ କିଛି     ଅଭୁଲା ସେ ସ୍ମୃତି

       ସାଇତା ସ୍ମୃତି ପଟରେ,

ରକ୍ତ ରଞ୍ଜିତ    ମାନସେ ମୋ ଲେଖା

     ଲିଭିବ ମୋ ଯୂଇ ପରେ ।

ମୁକ୍ତା ପରି ସେଇ     ଦୁଇ ଧାଡ଼ି ଦନ୍ତ

   ‌‌   କରେ ତତେ ମର୍ମାହତ,

ଭାବିଅଛୁ ମନେ    ଅଛି ସେ ଖୁସିରେ

     କ୍ଷତାକ୍ତ କରି ତୋ ଚିତ୍ତ ।

କାଳର ସ୍ରୋତରେ  ଆମେ ତ ଖେଳନା

      ବୁଝେନା ସେ ଭଲମନ୍ଦ,

ଯାହା ସାଥେ ଥାଏ  ଖେଳ ଯେତେଦିନ

    ସେତେଯାଏ ଆମେ ବନ୍ଧା ।

ରହିବାକୁ ହୁଏ     ଶୃଙ୍ଖଳ ଭିତରେ

      ସାଜି ଶୃଙ୍ଖଳିତ ପ୍ରାଣୀ,

ପାଦ ଖସିଗଲେ    ଅନେକ ଯାତନା

     ଖାଲି ହା ହାକାର ପୁଣି ।

ଲେଲିହାନ ଦୀପ    ଶିଖା ପରି ଜଳି

     ଯାଅରେ ଆଲୋକ ବାଣ୍ଟି,

ଜୀବନ ଦୀପଟି     ସଦା ଜଳୁଥିବ

   ‌   ସୁଖଦୁଃଖ ସବୁ ଫେଣ୍ଟି ।