ଅଭିମାନ

ଚାଲିବା ବାଟରେ ଟିକେ ଝୁଣ୍ଟିଦେଲେ ହୃଦୟ ଯାଏ ତୋ ଦୋହଲି,

ସହି ପାରିବିନି ରହି ପାରିବିନିତୋ ମନ ଯେବେ ଜାଏ ମଉଳି।

ଭୁଲ ଯେବେ କରେ କାନ ଧରି ମୋରଗାଳି ଦଉ ମନ ଭରି,

କେତେ ଧନ ଦାନ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲେ କିବାତୋ ସାଙ୍ଗେ ହବକି ସରି।

ତୋ ଛତ୍ର ଛାୟା ଚିର ସ୍ଥାୟୀ ହଉସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଯେମନ୍ତ ସମାନ,

ଏଡ଼େ ଅଯୋଗ୍ୟ ମୁଁ ଏଡ଼େ ନାସ୍ତିକ ମୁଁଏଜନ୍ମେ ହେଇ ପାରିଲିନି ମାଁ' ତୋ "ଅଭିମାନ"