ଆତ୍ମଗୋପନ

ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି, ଅବା;

କରୁଛି କେବଳ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା

ନାହିଁ କିଛି ମୋର ଜୀବନର ମାନେ

ମୋ ମୃତ୍ୟୁ ବି ଦେବ ନାହିଁ ଦୁଃଖ

କାହାର ମନେ ।

ମୃତ୍ୟୁ କୋଳେଇ ନେବା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ 

ମୁଁ ପାଲଟିଯାଇଛି ଶବ ,

ନିଜକୁ ଦେଖି ଆଜି 

ମୁଁ ନିଜେ ଆଜି ସ୍ତବ୍ଧ !

ଅସ୍ତରାଗର ଅରୁଣିମା ପରି

ରକ୍ତବିଭା ହୋଇଉଠିଛି ମୋ ଜୀବନ ।

ଜଣାପଡୁନାହିଁ ,

କାହାର ହୋଇଛି ହତ୍ୟା !

କିଏ ବା ହୋଇଛି ହତ ?

କାହିଁ ଆଖିକୁ ଦେଖାଯାଉନି ତ

ରକ୍ତର ଚିହ୍ନ ,

ନାକ ବି ବାରିପାରୁନାହିଁ ରକ୍ତର ଗନ୍ଧ !

ତଥାପି ;

ସବୁ କିଛି ରକ୍ତିମ ଏଠି,

ମନ ବି ସାଜିଛି ଲାଲ୍ ରଂଗରେ ବିଚିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣା!

ଏଠି କ'ଣ ସତ ?

ଆଉ କ'ଣ ବା ପ୍ରହେଳିକା ?

କେଉଁଟି ମୃଗତୃଷ୍ଣା 

ଅବା କିଏ ରଚିଛି ଐନ୍ଦ୍ରଜାଲର ମାୟା ?

ମୁଁ ତ ଆହୁରି ଧସେଇ ପଶୁଛି 

ଏକ ଅଭେଦ୍ୟ ବ୍ୟୁହ ମଧ୍ୟକୁ

ଅର୍ଜୁନରୁ ଧିରେ ଧିରେ 

ପାଲଟୁଛି ବୃହନ୍ନଳା,

ନିଜେ ଦୂରେଇ ଯାଉଛି ନିଜ ଠାରୁ,

ଆଇନାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ବି ,

ମୋତେ ଦେଖି କରୁଛନ୍ତି ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ

ସତେ ଯେପରି ,

ମୁଁ ପାଶୋରି ଦେଇଛି 

ନିଜର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସ୍ତିତ୍ଵକୁ,

ମୁଁ ନିଜେ ରଚିଛି ମୋ ପାଇଁ,

ଏକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ସଂସାର ,

ଯେଉଁଠି ଆଲୋକର 

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ ନିଷିଦ୍ଧ ,

ସେହି ଦୁନିଆଁରେ ,

ମୁଁ ନିଜ ସହ ଏକା ଏକା ଖେଳେ ଲୁଚକାଳି

ଭୂଲି ନିଜର ସବୁ ସ୍ବାଭିମାନ

ନିଜ ଭାବନା ଭିତରେ ହିଁ 

କାହିଁ କେଉଁଠି ମୁଁ କରିଛି ଆତ୍ମଗୋପନ ।।