ଆତ୍ମଦାହ

ଜଗତ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଋଷି ମୁନି

ଦେଇଥାନ୍ତି ଆତ୍ମଦାହ

ଏଇ ଆତ୍ମଦାହ ସମାନ୍ୟ ନୁହଁଇ

ନ ଲାଗେ ସେଥିରେ ମୋହ ।

ଇତିହାସ ଅବା ପୁରାଣ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ 

ଟିକେ କର ଅନୁଧ୍ୟାନ

ଆତ୍ମଦାହ ପୂରା ନିହତ ରହିଛି

ଦେଇଛି ସେ ନିଦର୍ଶନ ।

ଧ୍ୟାୟୀ ପନ୍ନା ନିଜ ପୁତ୍ର ବଳି ଦେଇ

 ଆହୂତି ଦେଲେ ସୁଖକୁ

ଦେଇଥିବା ସତ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ

ବରି ସେ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ।

ଚିତ୍ତୋରର ରାଣୀ ପଦ୍ମିନୀ ସୁନ୍ଦରୀ

ସତୀ ଦାହ ପ୍ରଥା ପାଳି

ସ୍ବାମୀ ଚାତାଗ୍ନିରେ ଝାସ ଦେଇ ସିଏ

ଆତ୍ମହୃତି ଦେଲେ ବଳି ।

ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁ ଦେଶ ପ୍ରେମ ପାଇଁ 

ଆତ୍ମଦାହ ଦେଇ ଥିଲେ

ବାରଶହ ବଢେଇ ପାଇଁ ଧର୍ମପଦ

ଜୀବନ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ । 

ଜାତି ଭାଇ ପାଇଁ ଆତ୍ମଦାହ ସିଏ

ହସି ହସି ଦେଇ ଦେଲେ

ରାଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀବାଈ ଫିରିଙ୍ଗ ସଂଘର୍ଷେ 

ଆତ୍ମଦାହ ଦେଇ ଥିଲେ ।

ରାବଣ ସ୍ପର୍ଶରେ ଦେବହୂତି ନିଜେ

ଆତ୍ମଦାହ ଦେଇ ଦେଲା

ସେଇ ଆତ୍ମଦାହ ମହଙ୍ଗା ପଡିଲା

ବଂଶ ତା ନିପାତ ହେଲା ।

ବୃତ୍ତାସୁରେ ଭୟେ ଦେବଗଣ ଆସି

ଦଧିଚି ପାଶେ ମିଳିଲେ 

ରାକ୍ଷାସ କବଳୁ ରକ୍ଷାକର ଋଷି

ବୋଲି ଶରଣ ପଶିଲେ ।

ଦଧିଚି ଧ୍ୟାନରେ ବସି ଜାଣି ଗଲେ

ଅସୁର ମରିବା ଭେଦ

ମୁହଁ ଖୋଲି ଦେବେ କହି ପାରିଲେନି

ପଡିବ ଭାବି ପ୍ରମାଦ ।

ଦଧିଚିଙ୍କ ଜଙ୍ଘ ଅସ୍ଥିରେ ତିଆରି 

ହୋଇବ ବଜ୍ର ଶକତି

ସେଇ ଶକତିରେ ରାକ୍ଷାସ ମରିବ

ଦେବେ ହୋଇବେ ମୁକତି ।

ଜଗତ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଆତ୍ମଦାହ

ଋଷି ଦଧିଚି ଯେ ଦେଲେ

ତାଙ୍କ ସେ ଅସ୍ଥିର ବଜ୍ର ଶକତିରେ

ଦେବଗଣ ମୁକ୍ତି ହେଲେ ।

ଆତ୍ମଦାହ ପାଇଁ ବଶିଷ୍ଠ ଯେ ଯଜ୍ଞ

ଆହୁତି ଚଢାଉ ଥିଲେ

ବିଶ୍ବାମିତ୍ର ନିଜ ଭୁଲ୍ ବୁଝି ତାଙ୍କୁ

 ସେଥିରୁ ନିବୃତ୍ତ କଲେ ।

ଏବେବି ଅନେକ ବିତୃଷ୍ଣା ଭାବରେ

ଆତ୍ମଦାହ ପଛେ ଧାଏଁ 

ପଳାଳକ ପରି ପଡି ରହି ଶେଷେ

ଭାଗ୍ୟକୁ ସେ ନିନ୍ଦୁ ଥାଏ ।