ଆମେ ରେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ଅମୃତମୟ ଏଇ ଧରା ପ୍ରଭୁ 

ଅମୃତ ତୁମର ସୃଷ୍ଟି

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟି ତୁମ ଏ ମଣିଷ ଜାତି

ଦେଇଛ ଅମୃତ ଢ଼ାଳି ।

ତୁମରି ଅମୃତ ପରଶେ ଦେଇଛ

ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରୀୟ କର୍ମ ପାଇଁ

ଅମୃତ ସନ୍ତାନ ମଣିଷ ପାଇଁ କି

କର୍ମ ଯୋଗ ଗଲ କହି ।

ଆମେ ତ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ ଅଟୁରେ

ଅମୃତ ଧାରାରେ ସିକ୍ତ

ସେ ଧାରାରେ ଆମେ ଧୌତ କରି ଦେବା

ସଂସାରର ଯେତେ ଦୁଃଖ ।

ଆମେ ଅଟୁ ପରା ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ବିଚାର ବିବେକେ ପୂର୍ତ୍ତି

ସେ ବିବେକ ବୋଧ ବିଚାର ଧାରାରେ

ଜୀବ ଗାଉ ଶାନ୍ତି ଗୀତି ।

ଆମେ ତ ଅଟୁରେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ହେବୁ ଦୁଃଖୀର ସହାୟ

ବସୁଧୈକ କୁଟୁମ୍ବେ ର ଚିନ୍ତନରେ

ପରଶିବୁ ସେବା ଭାବ ।

ଆମେ ତ ଅଟୁରେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ସର୍ବ ସୁଖେ ସୁଖି ହେବୁ

ସର୍ବେ ଭବନ୍ତୁ ସୁଖୀନଃ ମନ୍ତ୍ରଟିକୁ

ହୃଦଗତ ଯେ କରି ଯିବୁ ।

ଆମେ ତ ସଭିଏଁ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ଅମୃତ ପରଶ ଦେବା

ସେଇ ପରଶରେ ଲିଭିଯିବ ଯେତେ

ନିରାଶା ର ମରୁ ଖରା ।

ଆମେ ଅଟୁ ପରା ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବାଣ୍ଟି ଯିବା

ଅମୃତ ପ୍ରେମର ବରଷା କରିବା

ଆପଣା ପର ଭୁଲିବା ।

ଆମେ ପରା ଅଟୁ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ମାତୃ ଗର୍ଭ ଯୋଗ ଭୁଲିବାନି

ପରମାତ୍ମା ଙ୍କର ଅମୃତ ଦାନକୁ

କେବେ ଅପମାନ କରିବାନି ।

ଆମେ ତ ଅଟୁରେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ଶ୍ରଦ୍ଧା ସୁମନରେ ଭରା

ବିବେକକୁ ସଦା ଜାଗ୍ରତ ରଖିବା

କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର୍ମ କରିବା ।

ଆମେ ତ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ ଅଟୁରେ

ଏଇ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର

ପ୍ରେମ ପରଶ ରେ ସ୍ନେହ ଆଶ୍ଳେଷ ରେ

ସୃଷ୍ଟି ହେବ ପ୍ରିତୀ ମୟ।

ଆମେ ତ ଅଟୁରେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ଆମ ପିତା ପରମେଶ

ତାଙ୍କରି ଅମୃତ ଧାରା ବୁହାଇବା

ଖୁସୀ ହେବ ଜଗଦୀଶ ।

ଅମୃତ ସ୍ରୋତକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବାନି 

ଭୁଲିଯିବା ଘୃଣା ଦ୍ୱେଷ

ଆମେ ତ ଅଟୁରେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ଦେବାରେ ନୂଆ ସନ୍ଦେଶ ।

ଗୁରୁ ଜନେ ଭକ୍ତି ଲଘୁ ଜନେ ସ୍ନେହ

ବାଣ୍ଟି ଯିବା ଏ ସଂସାରେ

ଅମୃତ ମୟ ହେବ ଏଇ ଧରା

ସର୍ବେ ରହିବେ ଶାନ୍ତିରେ ।

ଆମେ ତ ଅଟୁରେ ଅମୃତ ସନ୍ତାନ

ସଂସ୍କାର ଆମର ଭିତ୍ତି

ଶତ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉଛୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ

ମୁଣ୍ଡ ପାତି ତାଙ୍କ କତି ।

ମଣିଷ ଜନମ ଦୁର୍ଲଭ ଜନମ

କେବେ ବିଫଳ ନ ହେଉ

ଆହେ ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା ହେ ପରମପିତା

ଜନମ ସାର୍ଥକ ହେଉ