ଆମ ଘର ଆମ ସଂସାର

ସଂସାରୀମଣିଷ କେତେତା'ଆୟୁଷ 

ତଥାପି ହସୁଛି ହସ , 

ଦୁଃଖରେସୁଖରେ ରହିସେ ସଂସାରେ

ଲୋଭରେ ହୁଅଇ ବଶ ।

ସୁନାର ସଂସାର ସୁଖ ଗନ୍ତାଘର 

 କିଏଭାଙ୍ଗେ ନିଜହାତେ ;

ଧନ ଗାରିମାରେ ଆତ୍ମା ବଡିମାରେ 

 ଅପସରି ଯାଏସତେ । 

ପିଲାପରିବାର ଆତ୍ମୀୟ ସ୍ୱଜନ

 ସୁଖର ସମ୍ପଦ ଜାଣ ;

 ଭାବବନ୍ଧନରେ ସପନ ରାତିରେ

 ପ୍ରୀତିର ଅଙ୍କୁର ବୁଣ । 

ମନର ମାନିନୀ ହୃଦୟର ରାଣୀ

ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରେ ;

ସୁଖର ସମୃଦ୍ଧି ଆସେ ସତେଫେରି

ମନପ୍ରାଣ ସଦାଝୁରେ ।

ତେଲଲୁଣ ଏଇ ସଂସାର ନିଜର

ଜଗତେ ମଉଡ ମଣି ;

ବିବାଦ ବିହୀନ ନିରୀହଜୀବନ 

ସମାଜେ ହୋଇଛି ଋଣି ! ! 

 ଝଡ ବତାସରେ ନୀଡ଼ସିନା ତୁଟେ

ମନଯାଏ ନାହିଁଭାଙ୍ଗି ;

ନୂଆନୀଡ଼ ଗଢ଼ି ପାଠଦିଏ ପଢ଼ି ;

ନିଆରା ଏ'ଭାବ ଭଙ୍ଗୀ ।

କପୋତ କପୋତୀ ସଙ୍ଗରେ ରୁହନ୍ତି

ମନରେ ନଥାଏ ଦ୍ୱନ୍ଦ ;

ସ୍ନେହଁ ଶରଧାରେ ପ୍ରୀତି ଫଗୁଣରେ

ବିଲୀନ ହୁଅଇ ଛନ୍ଦ ।

ଆମଘର ପରା ସରଗର ତାରା

ମନ କରନାହିଁ ଊଣା ;

ଏସାରା ଜଗତେ ବାନ୍ଧବୀ ସଙ୍ଗତେ

 ସମ୍ପର୍କରେ ଆମେ ଟଣା ।

ମଧୁ ପୁଷ୍ପେମନ ପ୍ରାଣ ସଙ୍ଗିନୀର

 ଜାଣିଛକି ବନ୍ଧୁ ତୁମେ ? 

ଅନାୟସେ ଦିଅ ତୁମେ ସୁନାପୁଅ

 ସୁଖ ବର୍ଷିବ କର୍ମେ ।

ହସୁଏ ସଂସାର ପ୍ରଭୁ ଦିବାକର

ତୁମରି କରୁଣା ବଳେ

ମୁଁଅଜ୍ଞାନ କଵି କୃପା ଭିକ୍ଷାମାଗି 

ଲେଖୁ ଥାଏ  ସବୁବେଳେ ;।